Wasgoed

 Met al die jongens wordt er nog wel eens wat kleding doorgeschoven naar de volgende, en ik houd niet helemaal bij wie op het moment de rechtmatige eigenaar is van elk kledingstuk. Dan zijn de kinderen dankbare vraagbaken, want die registreren beter wie ze hebben gezien in die trui of dat T-shirt. Vandaag vroeg ik Casper of een bepaalde trui van hem was of van Friso. Zegt hij: "Weet ik veel, Friso draagt hem altijd".

Tjif tjaf

 De jongste junior ging vandaag op excursie in de natuur ergens in de buurt. Ik mocht mee (want zo'n grote auto is best handig bij zo'n excursie!), maar dat was geen straf met dit mooie weer. Bij één van de opdrachten moesten de kinderen een blinddoek voordoen en luisteren naar de vogeltjes in de griend. Vooral de tjiftjaf nestelt daar en zingt zijn hoogste lied. Nu had ik misschien wel eens van de tjiftjaf gehoord, maar me nooit afgevraagd of die wellicht bij ons in de buurt voor zou komen. Het was zeker leuk om het geluid te horen, deze vogel zegt steeds zijn eigen naam (met een beetje fantasie).

Thuisgekomen deed ik de schuifpui open, en daar was het geluid weer: tjif tjaf tjif tjaf. Bleken ze gewoon in onze tuin te zitten...
Nu weet ik in elk geval wel welke vogel dat geluid maakt!

Ziekenboeg

 Vorige week zei ik nog tegen iemand dat onze kinderen nooit ziek zijn.

Afgelopen vrijdag kwam de 7-jarige junior 's morgens beneden met een ontzettend pijnlijke keel. En maandag hoefde ik helemaal niet naar de lagere school, alle vier de lagere-schooljongens waren ziek.
Dat was nog niet alles, ik was zelf ook niet lekker. Zelfs de 13-jarige bleef met keelpijn thuis!

Toch blijven er ook een paar heldhaftig overeind. De oudste vier - jahaa, dat zijn degenen met de meeste fietskilometers in hun benen! - zijn tot nu toe niet ziek geworden. Kijk, dat kan toevallig zijn, maar je kunt ook concluderen dat het echt niet erg is om een paar jaar naar een school te moeten fietsen die niet binnen een straal van 10 kilometer van je huis af zit!

Inmiddels is het beeld weer veranderd. Naar de lagere school gingen vandaag alweer twee jongens. Zelf was ik vandaag alweer een heel stuk beter dan gisteren, want toen ben ik mijn bed bijna niet eens uit geweest. Wonder boven wonder ging het allemaal heel goed beneden. Tja, ziekenboeg... ook geen zin om ruzie te maken.

Ik vind dit trouwens niet erg hoor! Juist gezellig, die jongetjes op de bank. En heel af en toe ziek zijn, dat is toch ook zo goed als nooit!

Boogschieten!

 

Een van de junioren vroeg voor zijn zevende verjaardag (twee weken geleden) een pijl en boog. Een lang gekoesterde wens, die wij graag vervulden, ook omdat we van alle mogelijke 'normale' speelgoed al meer dan genoeg voorzien waren. Zulke originele wensen zijn daarom erg welkom! Het legerpak (overall) heeft hij trouwens van een grote broer gekregen, ook een schot in de roos.

Over schot in de roos gesproken, de pijlen en de boog (geen speelgoedkwaliteit, wel voor kinderen bedoeld) zijn al veel gebruikt. Er is zelfs al een pijl kwijt, zo gaat dat... In eigen tuin wordt geoefend, maar dat moet altijd voorzichtig omdat zelfs onze tuin grenzen heeft waar een beetje enthousiaste pijl graag overheen vliegt. En zie hem dan maar eens op te zoeken.

Gelukkig begint achter ons dorpje een wijde wereld van uiterwaarden, vrij toegankelijk voor mensen die niets vernielen. En met grote lappen grond tussen de watertjes en langs de rivier. Als je een beetje slim bent, kun je de pijlen niet meer kwijtraken.

Dat was nog makkelijker gedacht dan gedaan. Klein broertje van 4 jaar oud bleek zelfs nog verder te schieten dan zijn ex-jarige broer, ik denk wel ruim 40 meter! En zie zo'n pijl dan maar eens terug te vinden, helemaal als je net even niet keek toen hij hem liet schieten.

Afijn, we hebben een heerlijke woensdagmiddagactiviteit!

Vakantiedingen

De jongens hebben nu ruim een week vakantie, en genieten daar met volle teugen van. Twee zijn er inmiddels op survivalkamp, in de tuin staat het nieuwe zwembad (de filterpomp van de vorige was stuk, en koop maar eens een losse pomp voor een normale prijs - dus nu hebben we een slagje groter (4,5 m doorsnee, heerlijk!) en langzaamaan verschuift het slaap-waakritme.

Afgelopen vrijdag gingen wij naar Apenheul. Gespaard met de supermarkt uitzegels. Dus al lang van tevoren geboekt. Wat denk je? Is het de hele week zonnig geweest, lopen we uitgerekend op Apenheul in de regen. En de apen hielden zich schuil. Toch hebben we ervan genoten, want er blijft toch nog genoeg te zien, en plotseling kom je dan toch weer bij een kluitje mensen die om een klein meisje heen staan, met op haar rug toch een aapje. En er zijn daar gelukkig ook een paar binnenverblijven. Het regende trouwens niet de hele tijd, en we hadden twee hele grote paraplu's bij ons (bijna genoeg voor ons achten).

Op de terugweg verkondigde de 8-jarige junior dat hij zijn naam kinderachtig vond. Hij wilde liever Jed heten. Nou, OK, daar kan ik inkomen, waarom zou je je eigen naam niet mogen kiezen? We hadden het er even over en lieten het vervolgens rusten. Tot gisteravond, toen ik serieus zijn nieuwe naam begon te gebruiken. 'Jed, je mag nu naar de wc gaan, want je gaat zo naar bed'. Hij loopt naar de gang, draait zich om, en zegt: 'Eigenlijk wil ik de naam bewaren voor als ik groot ben'.
Hij hield gelukkig toch nog iets te veel van de naam die wij hem hadden gegeven.

De twee jongsten halen heerlijk veel kattekwaad uit. We moeten ze regelmatig in de buurt gaan zoeken, al weten we inmiddels wel waar ze waarschijnlijk zijn als ze weer eens ontsnapt zijn (op blote voeten): bij het kippenhok verderop in de straat. Waar ze met voer strooien, of in het leghok kijken of er eieren zitten. Die ze dan mee naar huis nemen met het verhaal dat ze die eerlijk hebben gekregen. Gelukkig kende ik deze rakkers beter en brachten we alles netjes terug.

Geef mij nog maar vijf van zulke weken!

Levende wekker

 Tegenwoordig hebben wij een levende wekker. Om half 7 's morgens gaat hij af. Pogingen om hem niet af te laten gaan zijn tot nu toe allemaal jammerlijk mislukt. Het klinkt zo: "mama, ik ben klaar", en het geluid komt uit de badkamer.

Meestal ben ik  blij als de zomertijd ingaat. Dat betekent dan dat de junioren die doorgaans vroeg wakker worden, een uurtje langer slapen en eindelijk gewoon op tijd wakker worden en beginnen met de dagelijkse portie lawaai.

Onze levende wekker heeft kennelijk een subliem ingebouwd systeem. Moeiteloos schakelde hij over op de zomertijd. Dus jawel, vanmorgen om half 7 nieuwe tijd: "mama, ik ben klaar".

Makkelijk hoor, zo'n wekkertje!

NB inmiddels zijn we begonnen met deze junior wat zelfstandiger te maken op dit onderwerp.

Tegenhanger van bankhanger

De junioren waren een beetje bankhangers geworden de laatste tijd. Dat krijg je als je moeder niet zo fit is. MAAR... vandaag was het zúlk mooi weer, dat ik tien minuten voordat ik de vier lagere-school-junioren van school moest halen besloot om een picknick mee te nemen en met ze naar de kinderboerderij te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Gauw wat drinken in een tas, brood gesmeerd, wat blokjes kaas in een bakje, een restje koude macaroni en een salade, bestek, fruit, een mesje, etc. etc. Wat maar voorhanden was, gooide ik gauw in een grote tas en bij school gelastte ik de jongste twee om nog even naar de wc te gaan omdat we NIET naar huis zouden gaan.

Wat was dat leuk! Vlak bij school, maar buiten het dorp, staat een picknicktafel waar we onze riante picknick opaten. Met uitzicht over de weilanden. Vervolgens naar de kinderboerderij in de stad, waar je toch net weer andere dieren kunt bewonderen en aaien dan die je dagelijks om je heen ziet, en waar ook een leuk speeltuintje is. En dan ook nog een ronde door het Milieu Educatie Centrum, waar de junioren om beurten met een hometrainer voldoende elektriciteit opwekten om een mixer te laten draaien, of een föhn aan te zetten. En waar een boel opgezette dieren werden bekeken.

Daarna op naar het park, waar je allerlei leuke manieren hebt om van de ene naar de andere kant te komen, voor waaghalzen althans: touwbruggen bijvoorbeeld. Gelukkig waren er ook gewone wandelpaden. Tot ons geluk waren er wilgen gesnoeid, de katjes lagen zomaar voor het oprapen. De junioren hadden met wat moeite overal wel belangstelling voor, voor deze keer dan. Een ervan had toevallig vanmorgen een buitenles wilgen snoeien gehad en wist mij zelfs te vertellen dat het vrouwelijke katjes waren. Hetgeen hij later thuis direct met behulp van Google bewees, wat overigens niet nodig was want ik geloofde hem al.

De laatste stop voordat we naar huis gingen, was bij de plaatselijke supermarkt, waar we eindelijk weer eens wat snoep kochten voor in de kast, en heerlijke Belgische wafels, aardbeienjam en slagroom. Zodat we deze dag superfeestelijk konden afsluiten.

En er stiekem alweer plannen voor nog zo'n heerlijke woensdagmiddag ergens ver in mijn achterhoofd worden gesmeed.

Het roer om

 Het leuke van je niet fit voelen is dat je een excuus hebt om lekker op de bank te liggen onder een dekentje. Dat kan nou anders nooit. En dan de hele tijd je gedachten maar laten gaan over dingen.

Vandaag dacht ik erover na wat er nou eigenlijk bedoeld wordt met 'het roer moet om'. Meestal zeggen mensen dat als ze iets echt drastisch willen veranderen. Toch? Echt helemaal anders. Maar de realiteit is dat gewoontes niet zo makkelijk compleet om te gooien zijn. Een bankhanger wordt bijvoorbeeld niet met één krachtdadige beslissing een sporter die zes keer per week actief is. Om maar een voorbeeld te noemen.

Laatst las ik ergens iets over de spaken op een roer. Een kleine aanpassing aan de koers brengt het schip uiteindelijk op een heel andere plek dan waar het eerst op afstevende. Een wijs stuurman staat dus niet als een dolle aan dat roer te draaien. Is dat niet een goede les?

Zo heb ik al voor een paar dingen bedacht hoe 'het roer om kan', door kleine dingetjes te veranderen aan routines bijvoorbeeld. Zo kom je uiteindelijk toch heel ergens anders uit als waar je eerst op afstevende.

Lekker cryptisch, maar hopelijk duidelijk.

Keukenhulpjes

 Wij eten één keer per jaar erwtensoep, het liefst als het echt winter is. Omdat niet zeker is of we dit seizoen nog 'echt winter' krijgen - en stiekem zit ik daar ook niet op te wachten - aten we afgelopen weekend de langverwachte erwtensoep. Sommigen zaten er trouwens niet echt op te wachten, maar één junior vroeg er regelmatig om... Soms is het lastig om iedereen tevreden te houden.

Het recept is al tijden een klassieker uit de Allerhande. Met heel veel snijwerk. De kleine junioren kwamen helpen. De 4-jarige sneed de sprieten bleekselderijstengel in steeds groter wordende stukjes, de 6-jarige kon er geen genoeg van krijgen. na de groente kwam de aardappel, na de aardappel de rookworst. Die moest in plakjes, maar dat was hem niet genoeg, de dunne plakjes rookworst moesten stuk voor stuk - en soms een heel stapeltje tegelijk - ook nog in kleine blokjes worden gesneden.

Voortaan weet ik wie ik in de keuken aan het werk kan zetten!

Oeps, ze hadden hun schoen gezet!

 Vanmorgen lag ik in mijn bed te luisteren naar de geluiden van het ontwakende gezin. Voetstappen langs onze slaapkamerdeur, roffel-de-roffel de trap af, even stilte, dan weer bonk-bonk-bonk omhoog, andere slaapkamerdeur open, gefluister, en weer roffel-de-roffel. Leuk hè, de junioren hebben voor het eerst weer hun schoen gezet.

Dat had heel anders kunnen gaan. Ik werd namelijk al eerder wakker en besefte met een schok dat er nog niets in de schoenen zat, behalve dan de inderhaast gemaakte tekening van een junior. Gelukkig was ik het eerst wakker zoals altijd en had ik nog net genoeg tijd om alles in orde te maken.

Het heeft wel wat, die periode tussen half november en 5 december. Junioren die normaal gesproken het hoogste woord hebben over dat Sinterklaas helemaal niet bestaat (nee, we hebben onze kinderen nooit voorgelogen; ook zonder dat is het feest al spannend en feestelijk genoeg), stoppen toch voor de zekerheid een tekening in hun schoen.

Nu nog verzinnen wat dit jaar in de zak moet zitten... dat is toch elk jaar weer moeilijker!

Eindelijk ongestoord bezig zijn

 Dit wordt een mijlpaal-ochtend: de eerste sinds 4 augustus 1992 (de dag dat onze oudste werd geboren) dat ik een ochtend thuis ongestoord het huishouden kan doen. Altijd was er wel een stoorzender in huis - maar vandaag niet! Onze Tim gaat naar school.

Zelf is hij er superrelaxed onder. Dit hele schooljaar al gaat hij één uur per week mee naar school, als ik overblijfmoeder ben. Wij eten in groep 7/8, en de andere junioren (die van groep 4 en die van groep 3) mogen er ook bij. Iedereen vindt hem leuk en hij voelt zich er reuze op zijn gemak.

Vandaag ga ik hem achterlaten bij de juf die hij ook al een beetje kent. We hebben er alle vertrouwen in.
En ik ga als een speer achterstallige dingen inhalen!!

Waar is de grijze kliko??

 De lagere-school-junioren - degenen die op woensdagmiddag vrij zijn - mochten vanmiddag helpen om de twee bruine containers te vullen met in stukjes geknipte braamtakken en dergelijke. Ook werd er wat opgeruimd in de tuin. Een kapotte bal mocht in de grijze container, daar zou onze 7-jarige wel even voor zorgen. Hoor ik hem even later benauwd roepen vanaf de voorkant van het huis: 'mama! mama! er is helemaal geen grijze container'. Gealarmeerd loop ik naar voren. Wij kunnen immers absoluut niet zonder de grijze container! Die ik - uiteraard - gewoon op z'n plek zie staan. 'Nee mama, dat is een zwarte container'. 

O. Ja, als ik iets in de grijze container moet stoppen en ik zie een zwarte staan, dan zou ik dat ook niet doen!

Wie wat bewaart ...

 ... die heeft wat. Onze 6-jarige junior hád toevallig al een boel opgespaard zakgeld (nooit zin om mee te gaan als de anderen wat gingen kopen), en toen vond ik in een keukenkastje een envelop met inhoud, die we voor zijn geboorte hadden gekregen. Even later bleek er zelfs nóg een envelop te liggen, voor een van zijn eerste verjaardagen, ook met inhoud. Alles bij elkaar had hij genoeg om een hartewens van hem te vervullen: een heuse telescoop!

Van het weekend hebben we er eentje besteld, en hij werd vandaag bij ons thuis afgeleverd.

En nu staat junior ongegeneerd onze achterbuurvrouwen te begluren, die de hele dag al heerlijk buiten aan het eten zijn. En dat eten daarna gaan liggen herkauwen, ook buiten.

Behalve dingen in de redelijk nabije verte bekijken kan hij met deze telescoop ook naar diverse hemellichamen kijken. Maar dan moeten we eerst wachten tot er geen wolken in de weg zitten.

Leuk he, als jonge kinderen zulk soort duurzame dingen kopen met hun eigen geld!

Een 6-jarige

Sinds kort hebben wij weer een 6-jarige in huis. En ook al is het al voor de achtste keer dat er een zesde verjaardag werd gevierd, het blijft een leuke leeftijd.

Het is de leeftijd dat ze nog blij zijn met elk cadeautje, en dat je niet persé hoeft te vragen wat hij graag wil hebben. Hij is blij met alles wat hij krijgt. Ineens was hij ook verbluffend ruimhartig: toen zijn oudere broertje aan hem bekende dat hij gisteravond op de pas gekregen afstand-bestuurbare auto was gesprongen en dat die het nu niet meer goed deed, zei de 6-jarige: 'dat geeft niets, hoor'. O? Toen ik gisteravond van het ongelukje hoorde, zonk de moed me in de schoenen dat we ooit nog een keer leerden om normaal met speelgoed om te gaan. En vertelde ik het broertje dat hij van zijn eigen geld een nieuwe moest gaan kopen als papa hem niet kon repareren.

Vandaag heeft papa een uur of wat van zijn kostbare tijd besteed aan het repareren van de as van de auto. En hij doet het weer aardig. Briljant he? Broertje zal wel blij zijn...!

Trots nam de 6-jarige vanmorgen een paar cadeaus mee  naar school om te laten zien: een verrekijker (die wilde hij al zo lang hebben, dat wist ik ook zonder lijstje wel), twee nepwormen om de juffen te laten schrikken, en een verbandje dat je om je vinger kunt doen waarna het lijkt alsof er een spijker dwars door je vinger is geslagen. En vanmiddag gaan we samen monkey bread maken, om morgen te trakteren op school.

Tim en bowlen

 Vandaag ging Hiddes klas met de andere brugklas bowlen, en wij mochten chauffeur zijn van een groepje. Dat krijg je ervan als je zo'n mooie grote auto hebt. Tim mocht ook mee.

Nou, dat was wat. Veel klasgenoten wisten niet eens dat Hidde zo'n schattig klein broertje had, en Tim wilde met iedereen high five doen, en 'boxen'. Er waren wel tien leerlingen per bowlingbaan, dat betekende dat ze een halve beurt per keer kregen: de een gooide de eerste bal, en de teamgenoot de tweede. Hidde gaf zijn eerste beurt aan Tim. Langzaaaam rolde de bal naar de kegels, om ineens met een mooie boog in de zijgeul te belanden.
Tim vermaakte zich wel hoor! Behalve een paar keer een bowlingbal gooien, kon hij rondjes rennen, op de tafel klimmen, even een frisse neus halen en een zakje chips eten.

En ik vermaakte me ook wel. Zo leuk, zo'n 70 prepubers!

Arme Tim

 Zijn z'n oogjes op de foto nog een beetje open, inmiddels ligt hij alweer onder zeil op de bank naast mij. Met een zeer hoorbare ademhaling. Vannacht heeft Tim weer een aanval van pseudokroep gehad, maar terwijl hij de vorige keer heel erg moest huilen, en er een stoombad en een koude-buitenlucht-behandeling aan te pas kwam, gaf hij zich er deze keer gelaten aan over. Blaffend hoesten, overgeven in de emmer, en intussen alweer zijn oogjes niet open kunnen houden. Zó schattig! Al was het dan midden in de nacht...

Zonder het te weten, en al helemaal zonder het te willen, zet hij ons hele weekend al van tevoren op z'n kop. Want met zo'n ziek kind ga je niet een weekend weg.
Jammer dan!

Later als ik groot ben

 Wat is het heerlijk als kinderen weten wat ze later willen worden. In elk vriendenboekje hetzelfde invullen bij zo'n vraag. Een van de junioren wilde altijd boer worden. Nu weet hij dat niet zo net meer. Maar over hem heb ik het nu niet.

Ben weet wel wat hij later wil worden. Hij gaat een eigen restaurant openen. Regelmatig komt hij erop terug - zomaar ineens. Dan heeft hij zitten denken en dan zegt hij met glimmende oogjes: de mensen kunnen zélfs bij mij ontbijten. Sjonge, denk ik dan, hoe moet hij ooit aan zijn slaap komen? Of hij biedt een van zijn broers alvast een baan aan. Waar het restaurant moet komen, is nog niet helemaal duidelijk, maar hij zal wel een huis vinden dat hij kan slopen, om op de leeggekomen plek een restaurant op te bouwen.

Heerlijk he, zo'n kind dat alles al voor zich ziet? En vind je hem niet charmant, met zijn linker oog een beetje kleiner dan het andere? 

Ik zeg het niet tegen hem, maar ik moet nog zien dat hij die branche in gaat. Als ik vraag of hij me helpen wil in de keuken, heeft hij meestal niet zo'n zin...

Kerstviering, kerstviering en nog eens kerstviering

Een nadeel van een groot gezin is toch wel dat je niet overal bij aanwezig kunt zijn. Soms is dat geen nadeel, vooral als je ergens geen zin in hebt natuurlijk. Dan heb je mooi een excuus voor je afwezigheid.

Maar met kerstvieringen, hoe voorspelbaar ook altijd, is dat wel een beetje anders, daar wil je je kind zien schitteren bij alle liedjes, voordrachten en musicals. Gisteren was de lagere school aan de beurt: eerst de viering van Ben en Max - dat was op en top genieten van die twee jongens daar op dat podium (Max bleef maar naar me zwaaien, vanaf zijn plaats en vanaf het podium, ondanks verwoede pogingen van zijn juf om hem te laten stoppen) - en daarna Friso, die meedeed aan een heuse kerstmusical.

Vanavond ga ik met Casper op zijn school eten en een soort van viering houden, waarna we spoorslags naar huis gaan en ik misschien nog een staartje mee kan maken van de musical die Hidde op zijn school houdt.
Zo blijf je wel lekker bezig in de week voor de vakantie... toch is het leuk!

Zicht op de toekomst?

 

Wat waren we daar lang niet geweest - het consultatiebureau! Deze keer was het de beurt van Tim voor een update.

Gelukkig vond hij alles heel leuk om te doen (dat waren we van Max hééél anders gewend), dat hij de onderste twee regels van het ogentestpaneel niet kon lezen was dus niet te wijten aan onwilligheid. 'Even kijken hoor', zei hij, liet zich van de stoel glijden om wat dichterbij te komen. Maar die vlieger ging natuurlijk niet op.

Dus. Misschien onze eerste serieuze brilkandidaat. Laten we eerst een tweede onderzoek in februari maar afwachten, en daarna een eventuele verwijzing, maar in de tussentijd kunnen we dankzij Paint alvast een beetje wennen aan een Tim met brilletje.

Hoera!

 Omdat Tim tijdens ons weekendje weg jarig zou zijn, hebben we het op vrijdagavond al gevierd. Zo even uit de losse pols, met een inderhaast gehaalde taart en inderhaast ingepakte cadeautjes. Het was er niet minder gezellig om!

Sowieso is het heerlijk als een kind drie wordt, zo'n leuke leeftijd! Als je drie wordt, dan weet je heel goed dat er cadeautjes zijn. Je bent niet gek, iedereen zit met een cadeautje in zijn handen, en die zijn voor jou! Je vindt het heel leuk om iets uit te pakken, en je begrijpt ook al dat er eerst gefeliciteerd moet worden. Dus ga je naar de volgende gulle gever toe, pakt die bij de (verkeerde) hand en zegt 'gefeliciteerd'. Daarna pak je alvast het cadeautje, zodat je het kunt gaan openmaken op je plekje bij papa op de bank.

En nu dubbelop genieten van het laatste jaartje een junior thuis...