Nog meer over het onderbewustzijn - Murphy deel 2

Het boek van Murphy heet "de kracht in jezelf". Niet te verwarren met de kracht van je ego natuurlijk! De kracht in jezelf is niets anders dan de scheppende kracht die God in elk mens heeft gelegd, en waarvan bijna geen enkel mens zich bewust is.

"Alle dingen zijn mogelijk voor wie gelooft". Marcus 9:23

Hoe benut je deze kracht? Dat kan op een heel eenvoudige manier door de uitkomst van je wens te visualiseren en jezelf in te prenten. Murphy vertelt over een vrouw die in een heel vervelende situatie zat, waarbij een testament werd aangevochten. Zij prentte zichzelf tien dagen lang voor het slapen gaan in, dat alles zou worden afgewikkeld zoals God het wilde (en Murphy schrijft erbij dat het belangrijk is om dit te doen in een gemoedstoestand van innerlijke vrede en allesdoordringende rust), en op de elfde dag werd alles opgelost zonder (juridisch) gevecht.

Het is logisch dat alle sporen van twijfel funest zijn. Maar twijfel is iets waar we van af kunnen raken, door God elke keer dat de twijfel de kop opsteekt te danken dat je gebed is verhoord. Als een jongen die zich verheugt op de brommer die zijn vader hem voor zijn verjaardag heeft beloofd, en zeker weet dat hij hem zal krijgen, ook al is de brommer zelf nog in geen velden of wegen te zien.

In mijn aantekeningen kom ik ook een definitie van het woord geloven tegen: geloven is iets voor waar aannemen en ernaar leven. Is dat geen mooie? Ik dacht altijd dat geloven is: je ziet dat het er nog niet is maar je weet zeker dat het wel komt. Klinkt ook heel mooi, maar het werkt absoluut hartstikke tegen. Zie je hoe?

Het boek van Murphy vind ik mooi omdat er veel bijbelteksten in worden aangehaald waarbij je ogen meer open kunnen gaan voor de betekenis ervan. Maar over dit onderwerp zijn veel meer boeken geschreven waarin God niet op die manier wordt genoemd. Ik heb deze boeken gelezen in het veilige besef dat ik in Gods handen ben, en alles wil toepassen zoals Hij het heeft bedoeld.

Meer over het onderbewustzijn - Murphy

 Nog een boek. Tja, ik heb een hele tijd heel veel tijd gehad om te lezen, te lezen en nog eens te lezen. En ik blogde niet. En nu wel. Vandaar dus.

Veel boeken die ik heb gelezen en waarover ik schrijf, zijn mij aangeraden door  mijn coach. Zo ook dit boek. Voor mij was dit boek op weer een heel andere manier verrijkend dan het boek van Ap Dijksterhuis. Meer gericht op persoonlijk leven. Op resultaat halen uit je leven. Ik heb er destijds heel wat aantekeningen over gemaakt, waaruit ik nu dit blogje destilleer:

Murphy kent de bijbel en koppelt zijn kennis en inzicht op een vernieuwende manier aan de voor mij al lang bekende teksten. Ik vind dat heel verfrissend, want wie zegt dat het geloof saai en voorspelbaar moet zijn?

Murphy maakt een vergelijking met een stuk ijzer. Als dit gemagnetiseerd is, kan het wel 12 x zijn eigen gewicht optillen, maar als het gedemagnetiseerd is, tilt het helemaal niks op. Zo zegt hij dat geloof en vertrouwen als het ware ons kunnen magnetiseren, waardoor wij veel (erg veel) kunnen bereiken, maar als wij geloof en vertrouwen kwijtraken, worden wij beheerst door twijfels en angsten.

Het mooie is dat we deze kracht (levenskracht, scheppingskracht) al in ons bezit hebben, die is er door de Schepper in gelegd. Om er volledig gebruik van te kunnen maken, hoef je "alleen maar" te begrijpen hoe het werkt, zodat je het kunt gebruiken en toepassen.

Murphy maakt heel duidelijk hoe belangrijk je gedachten zijn. Stel je voor dat je innerlijk is als een tuin. Je bent zelf de hovenier die voortdurend gedachten plant in je onbewuste geest. Wat denk je dat er groeit in zo'n tuin als er steeds gedachten worden geplant die er zo uitzien: "wat ben ik toch dom", "wat zouden ze van mij denken", "ik ben te dik" etcetera?
Ik heb heel erg moeten wennen aan deze manier van denken, maar inmiddels ben ik er aardig mee vertrouwd geraakt. Zozeer, dat ik het niet raar vindt om te lezen dat elke gedachte een oorzaak ergens van is, en elke omstandigheid een gevolg. Dit is nogal verstrekkend, om te denken dat je eigen omstandigheden veroorzaakt zijn door je eigen gedachten...

Het ironische is dat je altijd bewijs zult vinden voor je eigen manier van denken. Dat is het logische gevolg van wat ik hierboven schreef. Als je in een problematische situatie zit en je bent ervan overtuigd dat de ander de schuld daarvan heeft, zul je daar voldoende bewijs voor vinden. Dat is jouw zuivere waarheid. En voor de ander - echt waar - is het precies het omgekeerde.

Voor mij heeft het dit uitgewerkt, dat ik als het ware andersom ben gaan leven: eerst kies ik mijn realiteit, dan ga ik de gedachten koesteren die die realiteit ondersteunen en dan ga ik daarna zien dat het mijn echte realiteit is geworden.
Je kunt het ook heel christelijk formuleren: eerst vraag ik aan God een gezegende situatie, ik geloof dat ik het heb ontvangen, en daarna gaat het ook echt gebeuren. Voor mij is dit precies hetzelfde, en ik heb talloze voorbeelden hiervan zelf meegemaakt en van anderen gelezen.

Het leven is zo ontzettend mooi... 

Het onderbewustzijn

 De coaching die ik heb gekregen, werkt vooral met mijn onbewuste overtuigingen. Als je nagaat dat 95% (of misschien wel meer) van je denken en doen wordt bepaald door dat wat je niet bewust is, kun je begrijpen dat het een ongelooflijk krachtige uitwerking heeft als je weet hoe je de onbewuste overtuigingen kunt veranderen.

Over het onbewuste of onderbewustzijn zijn veel boeken geschreven. Het eerste dat mij werd aangeraden was "Het slimme onbewuste" van Ap Dijksterhuis, een ongelooflijk interessant boek.

Je zou denken dat je je beslissingen altijd bewust neemt: je overweegt de mogelijkheden en je kiest bewust. Vergeet het maar. Je bewustzijn houdt je voor de gek. Het houdt je leven lekker overzichtelijk en maakt je wijs waarom je hebt gedaan zoals je deed, maar het zit er volgens meneer Dijksterhuis finaal naast.

Hij legt op een heel leesbare manier uit hoe je onbewuste in elkaar zit. Als ik mij daar een voorstelling van probeer te maken, begint het mij te duizelen, zó ongelooflijk wonderlijk mooi als wij in elkaar zitten. En ik vraag me af waarom het onbewuste in het algemeen zo weinig aandacht krijgt. Want op een of andere manier heb ik altijd de foute aannames gehad die Ap Dijksterhuis in zijn boek ontkracht:

• het bewuste is slim, het onbewuste is dom
• bewust = belangrijk, onbewust = onbelangrijk
• bewust = gevoelig voor positiviteit, onbewuste bevat vooral negatieve informatie

Een beter inzicht is: het onbewuste doet zo ongeveer alles wat psychologisch van belang is - ons bewustzijn wordt alleen maar af en toe geconfronteerd met het eindproduct van die onbewuste processen.

In dit filmpje - leuk om met kinderen te kijken! - wordt een leuk aspect van je onderbewustzijn belicht: unintentional blindness, oftewel onbedoelde blindheid. Hoe goed je ook kijkt naar het filmpje, je neemt alles voortdurend in je op, ik voorspel je dat je aan het eind toch geen antwoord kan geven op de vraag die aan jou wordt gesteld.

Als ik heel eerlijk ben, vond ik mezelf toch nog steeds een domkop. Onbewust had ik namelijk het idee dat ik alles in de gaten moet hebben. Niet te doen, en gelukkig heb ik dat perfectionisme grondig uit mijn systeem kunnen verwijderen (met de opdrachten aan mijn onderbewustzijn zoals ik die in coaching heb geleerd). 

Hoe meer ik hiermee bezig ben, hoe meer ik besef hoe belangrijk een juist inzicht in de werking van o.a. het onbewuste is. Het onbewuste bepaalt mijn keuzes, het onbewuste bepaalt voor het overgrote deel mijn denken en doen. Mijn onbewuste overtuigingen zijn sterker dan mijn bewuste, óók als het gaat over bijvoorbeeld discriminatie. In het boek van Dijksterhuis kun je over allerlei experimenten lezen die dit aantonen. 

Is het leven niet ongelooflijk boeiend?

Een pijnlijk inzicht

 Nu een heel klein beetje duidelijk is geworden hoe groot de chaos in een mens kan zijn, ook al hebben de ouders altijd alleen maar gedaan wat zij het beste achtten - kun je je misschien voorstellen hoe groot de enorme donkergrijze wolk is die langzaam kwam aangedreven boven ons grote gezin.

In alle oprechtheid kan ik zeggen dat ik op mijn beurt óók altijd heb gedaan naar beste weten. Maar ik moest ontzettend hard slikken toen ik ging beseffen dat ook ik mijn kinderen - tot voor kort - niet heb kunnen geven wat zij nodig hadden. Wat je zaait zul je oogsten, en dat geldt óók voor wat je onbewust zaait.

In mijn coaching heb ik geleerd hoe het onderbewustzijn werkt. Je bewuste gedachten vormen maar ongeveer 5% van je zijn, en je gedachten en je gedrag komen voor 95% voort uit je onderbewustzijn, uit de overtuigingen die je hebt meegekregen, vooral van je ouders, en die bijvoorbeeld bepalen hoe je denkt over "hoe het hoort". Dus terwijl je met de allerbeste bedoelingen je leven leidt en je dingen doet, zaai je intussen onbewust je eigen manier van doen in je omgeving. In je kinderen. Die op hun beurt pas iets kunnen veranderen als het henzelf bewust wordt.

Misschien klinkt het raar, maar ik voel me een enorm bevoorrecht mens. Ik zie heel duidelijk hoe God mij stukje bij beetje de ogen heeft geopend voor de situatie waarin ik leefde, dat ik mocht zien hoe ongezond ik bezig was, en dat ik - o wat was dat slikken!! - mocht accepteren dat ik zelf degene ben die verantwoordelijk was voor mijn eigen shit, én dat ik voor 50% verantwoordelijk was voor hoe het in ons gezin en huwelijk was geworden.

Vanaf dat moment is mijn leven weer bergopwaarts gegaan. Op het moment dat je uit die enorme kluwen van problemen één klein draadje beetpakt en dat oprolt, ben je gestart met je herstel.

Ik geloof vast in Gods leiding. Niet alleen over mijn leven, maar ook over dat van de andere gezinsleden. Ook zij hebben dit leven gekozen, bij deze ouders, met deze omstandigheden, en juist deze omstandigheden zullen uiteindelijk maken dat ze extra sterk worden.

Kennen jullie het beroep kindertolk? Een kindertolk vertaalt het gedrag van kinderen naar wat er bij de ouders kan veranderen. Bijvoorbeeld: een kind heeft geen respect voor de moeder. Dan is de vraag aan de moeder: heb jij wel respect voor jezelf? en heb jij respect voor het kind? Als de moeder daaraan gaat werken, dan verandert als vanzelf het gedrag van het kind mee. Mijn coach is geen kindertolk, maar ze werkt wel met dit principe. Het is trouwens ook heel bijbels, want Paulus zegt aan Timotheüs: "als gij dit doet, zult gij zowel uzelf als hen die u horen, behouden". Zou dat misschien op deze manier kunnen werken?
In elk geval is dit voor mij een enórme motivatie geweest om aan mijzelf te werken, want ik zag daarbij vaak het gedrag van mijn kinderen mee veranderen. En nog steeds.

Dus dit blogje eindig ik met hoop. De enorme berg schuldgevoel die ik heb gevoeld naar mijn kinderen toe, heb ik gelukkig doorworsteld. Ik heb mezelf vergeven. Ik heb mijn kinderen ook om vergeving gevraagd. En ik wéét dat ook zij hun eigen pad mogen bewandelen, en dat zij van God alles krijgen wat zij daarbij nodig hebben. Hoe en wanneer ze dat oppakken, dat is niet aan mij, dat mag ik loslaten.