Quote

Dacht ik me er even snel vanaf te maken met een vlugge quote, maar gewoon één regel publiceren en er verder niets over zeggen, dat ligt mij gewoon niet zo. Eerst de quote maar (die ik op Facebook tegenkwam, zonder bronvermelding):

'Rijk zijn' gaat niet over hoeveel geld je hebt, maar over hoeveel je kan geven.

Is dat nou niet ontzettend mooi? Als ik wist dat er een quote aankwam, en ik las de eerste helft van de regel, dan zou ik hebben gedacht aan bezittingen die niet in geld zijn uit te drukken, zoals geluk, dankbaarheid, of gezondheid. Of kinderen.
Deze uitspraak gaat nog net een beetje verder. Het stimuleert om te geven. Niet het geven van geld, daar hebben we het helemaal niet over. Maar wat vind je van aandacht? Liefde? Warmte? Een glimlach?

En weet je wat? Hoe meer je daarvan geeft, hoe rijker je wordt. Als dat geen goed nieuws in crisistijd is!

Voor wie zich verwant voelt aan Job

Er zullen niet veel mensen zijn die zoveel in hun leven kwijtraken als Job: zijn hele bezit en al zijn kinderen, zelfs zijn gezondheid.

Afgelopen weekend las ik het verhaal van Horatio Spafford (na te lezen in de Engelse Wikipedia). Deze welgestelde advocaat, die leefde rond 1870, had al zijn geld gestoken in onroerend goed. Tot een grote brand een einde maakte aan zijn bezit. Kort daarvoor had hij zijn zoontje verloren aan ziekte, en toen hij twee jaar daarna zijn vrouw met hun vier jonge dochters per schip naar Europa liet gaan (hij was zelf op het laatste moment verhinderd), verging het schip, met alle vier de dochters (2, 5, 9 en 11 jaar). Zijn vrouw werd gered, en zij stuurde hem na aankomst in Engeland een telegram: 'saved alone'.

Horatio nam een volgend schip naar Engeland, men zegt dat hij onderstaand lied schreef nadat hij langs de plek voer waar zijn dochters waren verdronken:

It is well with my soul


When peace, like a river, attendeth my way,
When sorrows like sea billows roll;
Whatever my lot, Thou hast taught me to say,
It is well, it is well with my soul.

(Refrain:) It is well (it is well),
with my soul (with my soul),
It is well, it is well with my soul.

Though Satan should buffet, though trials should come,
Let this blest assurance control,
That Christ hath regarded my helpless estate,
And hath shed His own blood for my soul.
(Refrain)

My sin, oh the bliss of this glorious thought!
My sin, not in part but the whole,
Is nailed to His cross, and I bear it no more,
Praise the Lord, praise the Lord, O my soul!
(Refrain)

And Lord haste the day, when my faith shall be sight,
The clouds be rolled back as a scroll;
The trump shall resound, and the Lord shall descend,
Even so, it is well with my soul.
(Refrain)


Op Youtube zijn heel wat filmpjes geplaatst waar je het lied kunt horen, en soms ook nog het verhaal erbij, kies zelf maar uit via deze link.


Marco herinnerde mij aan een lied dat in onze bundel staat, en waarvan iemand op onze samenkomst afgelopen woensdag had gezegd dat je dat zo gedachteloos mee kunt zingen: 'wat mij overkomen mag, is mij om 't even'. Nou, dat gaat natuurlijk niet zomaar! Iedereen wil het liefst voorspoed op zijn weg toch? 
Maar waarom zouden we al het andere dat God op onze weg stuurt, niet willen accepteren, ja misschien zelfs wel omarmen? God wil ons niet plagen.

Zware last?

 De afgelopen tijd zijn er wat dingen op onze weg gekomen, of eigenlijk waren ze er al, maar kwam nu pas het besef dat ze er waren. Het betreft het soort dingen die niet zo geschikt zijn om over te bloggen, maar wat ik wel kan doen, is vertellen wat er in mijn gedachten is omgegaan; wellicht dat er toch iemand is die er wat aan heeft.

Met een dreun komt het op je weg neer. Of met een dreun dringt het besef plotseling in je bewustzijn door: hier zit ik de rest van mijn leven mee opgescheept. Help, dat wil ik helemaal niet! Je schreeuwt en huilt inwendig, totdat het besef doordringt dat je eigenlijk niet wilt accepteren wat God op je weg heeft gebracht. En dan is het ineens een keuze. Je kiest om het te accepteren als een opdracht, en je gaat zoeken naar mogelijkheden hoe je dat het beste kunt volbrengen. En wat ervaar je dan? Dat de last helemaal zo zwaar niet is als die eerst leek!

Het is net of er iemand is, die de last helpt dragen. Ik heb er een beeld bij: een hand van boven, die een zware last op iemand legt. Zolang diegene zich daaronder buigt, hoeft deze persoon niet zoveel van die last te dragen. Maar zodra hij rechtop wil gaan staan, komt het volle gewicht van die last op zijn schouders terecht, en dan is het veel te zwaar.

Jammer dat ik daar geen plaatje van kon vinden...

Evolutie

 De komende twee dagen zijn wij weg en omdat ik twee dagen niets zal kunnen plaatsen, deze dag een zware overdenking ... Nu er in de kranten zoveel over schepping/evolutie te vinden is vanwege het Darwinjaar, wil ik mijn gedachten over evolutie daarbijvoegen. Misschien ben ik te weinig wetenschappelijk aangelegd, maar ik denk toch niet dat ik echt dom ben, en ik probeer met mijn gezonde verstand na te denken en te begrijpen wat ik zie, lees en hoor. Daarom moet mij van het hart dat ik niet kan begrijpen hoe een weldenkend mens in evolutie kan geloven. Als ik het goed heb begrepen, is de mens langzaamaan geëvolueerd uit de minder hoge diersoorten, die op hun beurt weer geëvolueerd zijn uit de lagere diersoorten, etc. Zou dat dan betekenen dat de mosselen die wij nu op het strand zien liggen, over ik weet niet hoeveel jaar ook gewervelde dieren zullen zijn? En de apen van nu, zijn die over tientallen miljoenen jaren mensen? Als je daar wat verder over nadenkt, dan moeten er toch miljarden tussenvormen tussen al die soorten te vinden zijn, levend of als vondst? Verder kan ik maar moeilijk geloven dat er zoiets moois als een mens, of zelfs maar bijvoorbeeld een sneeuwklokje, vanzelf kan ontstaan. Helemaal niet als ik naar onze tuin kijk, waar toch echt heel veel ingrijpen van onze kant nodig is om een beetje in fatsoen te blijven. M.i. staat het geloven in de evolutie gelijk aan het geloven dat er in de natuur geleidelijk aan een prachtig park ontstaat, terwijl de harde werkelijkheid is dat als je de natuur aan zijn lot overlaat, binnen de kortste keren een oerwoud van onkruid ontstaat, en je niet eens meer kan ontdekken waar ooit de paden hebben gelopen. Eigenlijk jammer toch, het was wel handig geweest als alles vanzelf steeds mooier werd...