Als je wilt, kun je mijn boek al bestellen

 

Alweer een post over het boek. Nadat Ineke en ik eerder deze week de prijs hebben bepaald (dat was een kippenvelmomentje, want we hadden onafhankelijk van elkaar precies hetzelfde bedrag in gedachten), heeft ze in snel tempo de auteurspagina op haar website in orde gemaakt. Klik hier om te bekijken wat daar allemaal al staat: de verzamelde aanbevelingen van mensen die er al wat over te zeggen hebben, en je kunt alvast een aantal pagina's bekijken. Als je al weet dat je het boek wilt bestellen, kan dat ook al, maar de verzending komt uiteraard pas na 18 juni.

Ik vind het heel erg spannend allemaal, ik hoop echt dat het zo landt zoals ik het heb bedoeld: als hulp voor lotgenoten en voor hulpverleners. We gaan het meemaken!

De cover is af!

 De cover van mijn boek is af! De ontwerper had een stuk of negen verschillende covers om uit te kiezen bedacht. Ineke (mijn auteurscoach) en ik vonden deze er allebei - onafhankelijk van elkaar - direct uitspringen. Over de foto heb ik al eerder geschreven. De honingraatstructuur geeft voor mij weer de complexiteit van het hele verhaal. Al die lijntjes die door elkaar heen liepen. De veelheid aan kostbare betrokken personen: wijzelf, onze kinderen en ook al die verschillende hulpverleners. 

Weer een stap gezet dus!

De titelfoto

 Ik heb iets met de foto die bovenaan dit blog staat (niet op mobiele telefoons). Ik heb hem zelf gemaakt in de tijd dat ik in het tuinhuis woonde en werkte bij het metaalverwerkingsbedrijf. Ik had nog geen enkel zicht op een huisje voor mezelf en het duurde allemaal erg lang. 

's Morgens reed ik dan in alle vroegte naar mijn werk, en het uitzicht in sommige bochten benam me soms bijna de adem, helemaal als er een laagje nevel op de grond lag. Een paar keer heb ik de auto stilgezet om een foto te maken, deze is daar één van. Ik vind het Nederland op z'n mooist. Dit was september 2019.

De foto geeft me troost. De belofte van de zonsopgang, van het leven dat (weer) mooi wordt. Sindsdien is het een soort van handelsmerk voor me geworden. Hij staat op het startscherm van mijn telefoon, in sommige digitale handtekeningen, en bovenaan dit blog. Ik stuurde hem op naar de maker van mijn website (alles-in-orde.nl) om de sfeer aan te geven die ik wilde dat de site zou uitstralen. En nu gaat de foto de basis vormen voor de cover van mijn boek.

Mooi hoe één zo'n foto inspiratie kan geven voor een hele reeks aan verschillende mogelijkheden. Benieuwd welke keus ik heb gemaakt? Binnenkort laat ik hem zien!

APT, vidm, RuM en andere afkortingen

Gisteren had ik een online bespreking met Ineke Hogema, mijn uitgever. Zij denkt dat het haalbaar is dat mijn boek uitkomt op 18 juni, nu komt het echt dichterbij!

De tekst is nu rond, maar er moet nog steeds geschreven worden. Bijvoorbeeld voor de APT, dat staat voor achterplattekst. Daarvoor heb ik van een van de meelezers al een steengoede voorzet voor gekregen, evengoed moet nog elk woordje worden afgewogen om het zo krachtig mogelijk te maken. Mensen leggen het boek immers weg als de achterkant niet nieuwsgierig maakt.

Over de omslag hebben we het ook gehad. Ik wil graag warme kleuren erop, die het gevoel geven dat de zon opgaat. Hier gaat een vormgever naar kijken, ik ben heel benieuwd naar zijn voorstel!

En we hebben het uitgebreid gehad over marketing. Want een boek verkoopt zichzelf niet. Een deel van de marketing mag ik zelf doen - dat vind ik nog steeds wel een 'dingetje'. Ook hierin geldt dat ik mij mag oefenen in vertrouwen op mijn innerlijke raadgever, die mij ervan verzekert dat het helemaal in orde gaat komen, en dat ik gewoon door kan gaan met wat ik al doe: contacten leggen bijvoorbeeld. 

Ik denk erover om een nieuwe website te openen, omdat ik plannen heb om ook op andere manieren met mijn verhaal naar buiten te komen, bijvoorbeeld door het geven van lezingen, online of op locatie. Om dat nou via een blog te communiceren, lijkt me niet erg professioneel. En dan wil ik wel dat het een site is die ik zelf kan bouwen en veranderen (iemand tips? Wix, Wordpress of beter nog wat anders?). 

Kortom, er is weer genoeg te doen. Maar er is ook al ontzettend veel gedaan!

PS benieuwd naar de andere afkortingen? vidm staat voor Vaker in de media, ik ga kijken of dat iet voor mij is (was een tip), en RuM staat voor Roept u maar, dat is een pagina op Facebook waar journalisten oproepen plaatsen voor mensen die ze op een of ander gebied willen interviewen. Een kwestie van in de gaten houden en als het aan het onderwerp raakt waar ik graag over wil vertellen, een reactie geven. 

Voorlopige datum vastgesteld

 Op 18 juni a.s. komt mijn boek uit, als alles meezit. Er moet nog een heleboel gebeuren, maar er is ook al veel gebeurd!

De titel blijft "ik dacht dat ik gelukkig was", met een ondertitel die mensen gaat trekken die graag willen lezen over narcisme in een relatie, een vechtscheiding en een uithuisplaatsing. 

De afgelopen weken heb ik het manuscript laten lezen aan mijn familie en aan de gezinsbegeleiding. Naar aanleiding van hun feedback heb ik nog het een en ander veranderd en nu voelt het nóg beter in balans. 

Een aantal mensen hebben blurbs aangeleverd, dat zijn korte aanbevelingen die op het boek zelf zullen worden gedrukt. Nu nog de omslag ontwerpen - hierover ben ik al aan het brainstormen.

Wat ook nog moet gebeuren, is een stukje marketing. Daarover ga ik deze week nadenken. Langzaam maar zeker valt alles op z'n plek. We gaan het meemaken!

Het gaat nu echt beginnen

 Vandaag heb ik een telefonische intake gehad met Ineke Hogema, die mij kan begeleiden bij het schrijven van mijn boek. Ik had haar gevonden via internet, en zij sprak me direct al aan door wat ze over zichzelf laat zien op haar site.

Toen ik begon met schrijven, liep ik al snel vast omdat ik geen idee had hoe ik korter en bondiger kon schrijven en toch alles wat ik wilde delen op papier kon krijgen. Ik bedoel maar, een boek van een half miljoen woorden lijkt me erg zwaar liggen op je schoot. Ik vulde het contactformulier op de site van Ineke in en hoorde vervolgens dat ze op vakantie was en daarna contact zou opnemen.

Vorige week was dat contact, waarin ik haar wat meer vertelde over het verhaal dat ik graag naar buiten wil brengen. Natuurlijk gaf ik haar ook de link naar dit blog. Daarin heeft ze zitten lezen voordat we ons gesprek van vandaag hadden. 

Voor wie het leuk vindt om mij te volgen in dit proces, zal ik af en toe hierover schrijven. Op 30 oktober sta ik alvast aangemeld voor een workshop "begin je boek op de berg", waarin ik handvatten zal krijgen voor het hele proces. Ik kan eigenlijk niet wachten tot het zover is, maar ook voor die tijd kan ik natuurlijk al gewoon aan de slag gaan. Een paar tips heb ik al gekregen, bijvoorbeeld om goed na te denken over mijn beoogde doelgroep, en wat nou precies de rode draad zal zijn.

Heel in de verte beginnen zich de contouren af te tekenen. En dat is meer dan ik gisteren kon zeggen.

Waarom de hulpverlening niet hielp

 Nu ik opnieuw alles beleef wat er twee jaar geleden gebeurde, maar vanuit een nieuw perspectief, snap ik ineens waarom al die intensieve hulpverlening niet werkte. Eigenlijk is het - alweer - zo ongelooflijk simpel. 

Het is niet misselijk waar wij mee te maken hebben gekregen: maatschappelijk werk vanuit de gemeente, relatietherapie, gezinstherapie (MDFT), gezinsvoogden, behandelaren bij De Waag. En allemaal wilden ze even graag dat het tussen ons in orde zou komen. Allemaal zagen ze dingen die beter konden, en allemaal gebruikten ze hun professionaliteit om ons die dingen te proberen bij te brengen. Het resultaat was voornamelijk dat we allebei nóg vaster in onze eigen hoek kwamen te zitten. 

Van de week begreep ik ineens waarom. De laatste tijd is het mij steeds duidelijker geworden hoe simpel het hele leven eigenlijk is. Dat problemen tussen mensen altijd bestaan op het vlak van welles-nietes. En dat de oplossing áltijd is het achterhalen van de onderliggende behoeften en gevoelens. En dat is nou net wat al die hulpverleners NIET hebben gedaan. 

Een van die hulpverleners vertelde een keer dat zij "meerzijdig partijdig" moeten zijn. Zo zit hun werk in elkaar. Ze zijn niet vóór de één en tegen de ander, of andersom, maar ze zijn voor allebei. Klinkt mooi... en uiteindelijk is dat ook de bedoeling, maar de invulling ervan, daar is mijn inzicht over gegroeid.

Als een hulpverlener ziet dat ouders elkaar diskwalificeren, dan probeert zo iemand de ouders ervan te overtuigen hoe schadelijk dat is. Vergelijk het met een stel kinderen die ruzie hebben, en dat dan tegen hen gezegd wordt: "jullie mogen geen ruzie maken. Jullie moeten elkaar de ruimte geven. Wat de ander wil, is niet verkeerd. Kom er samen maar uit". Het helpt gewoon voor geen meter. Het enige wat je ermee bereikt, is dat je het vertrouwen van die kinderen verliest en dat in het "beste" geval de één triomfantelijk zijn zin krijgt en de ander verongelijkt in een hoekje kruipt. 

Ik heb veel respect voor degenen die ons hebben proberen te helpen. Van een aantal heb ik ook zeker heel waardevolle adviezen gekregen. Maar het beste wat zij wisten: benoemen wat gezond gedrag is, en ons daar voortdurend op wijzen, bracht niet wat wij het meest van al nodig hadden: erkenning voor onze onderliggende gevoelens en behoeften. Integendeel: al die adviezen versterkten alleen maar het welles-nietes, dat inmiddels groteske proporties had aangenomen. 

Een van de dingen die ik het liefst wil doen op dit moment, is het leveren van een bijdrage aan de denkwijze binnen de hulpverlening. Ik denk dat ik met dit onderwerp echt iets heel belangrijks te pakken heb en ik ben echt benieuwd naar de mogelijkheden die op mijn pad zullen komen om hiermee iets te gaan doen!

Alles landt steeds dieper

 Voor het boek dat ik wil schrijven, heb ik eerst alles wat ik nog aan digitale tekst had, chronologisch onder elkaar gezet. Dat was nog een hele klus, want ik ben best een schrijfster en ik had gelukkig mensen bij wie ik mijn hart via de mail kon luchten. Lang niet alles is bewaard gebleven, maar toch heb ik nog een indrukwekkende hoeveelheid tekst bij elkaar gekregen, meer dan een half miljoen woorden....

Nu de vakantie voorbij is, ben ik eerst eens alles opnieuw gaan lezen. Op dit moment ben ik halverwege 2018 beland, de periode van de allergrootste frustratie.

Het lezen op zich is goed voor me. Ik herbeleef sommige situaties, voel opnieuw de onmacht en frustraties van dat moment, maar ik kijk inmiddels wel met een heel wat gezondere blik. En ik ga begrijpen waarom de intensief ingezette hulp niet heeft geholpen. Ik lees weer hele app-discussies in de appgroep die we met de gezinstherapeut hadden, en ik ontdek daarin de overbekende patronen die tussen ons speelden. Ik zie dat we onszelf steeds vaster zetten, en ik voel opnieuw de frustratie omdat de meelezende gezinstherapeut ons afbreekt met de woorden: stoppen met deze discussie, zo werkt het niet, jullie dit en jullie dat. Ik begrijp inééns waarom het niet werkte. En ik ga ook begrijpen wat er dan wel zou hebben gewerkt. Omdat ik inmiddels twee verschillende personen ben: de ene van het verleden, die diep beschadigd was, en de andere, van nu, die begrip heeft gekregen voor zowel mijzelf als voor degene met wie ik zo diep in conflict was.

Ik heb zoveel zin om echt aan het boek te beginnen! Sterker nog, ik was al begonnen. Al drie keer zelfs, maar ik besefte dat ik hulp nodig heb om het verhaal boeiend genoeg te maken. Niet langdradig. Ik ben op zoek gegaan naar iemand die mij kan helpen en ben terecht gekomen bij een vrouw die auteurscoach is. Ze zou ook het boek voor mij kunnen schrijven, maar ik denk dat ik het liever zelf doe. Met haar hulp dan. Volgende week hebben we een soort intakegesprek. Voor die tijd hoop ik de anderhalf jaar tekst die ik nog heb staan, helemaal door te lezen....

Een boek?

 Al tijden loop ik met het idee om een boek te schrijven over de bijzondere periode die achter mij ligt. Een paar keer ben ik begonnen, maar liep ik vast omdat ik de vorm nog niet weet te vinden en bang was dat het een onoverzichtelijk rommeltje zou worden.

Van verschillende kanten kwam echter de aansporing om het toch te doen. Onlangs heb ik besloten om gewoon alles wat ik aan tekst kan vinden, in een Word-document op chronologische volgorde te zetten. Appgeschiedenissen, mails etcetera. En daar ben ik nu dus mee begonnen.

Mensen, wat een geweldig mooi werk om te doen! Het kost heel wat tijd, maar stukje bij beetje ontvouwt zich al het hele verhaal opnieuw. Meer dan 100.000 woorden staan er al in, en er komt nog veel meer.

Nu kan ik het natuurlijk niet zo laten. Je gaat geen mails of apps van anderen publiceren en voor een groot deel ervan zou ik gewoon geen toestemming krijgen. Dus de komende tijd ga ik me bezinnen op een manier om al die tekst om te zetten in een verhaal.

Wie weet loop ik wel tegen iemand op die me van tips kan voorzien...!