Monkey bread

Monkey bread - oftewel karamelbolletjesbrood

Het deeg kan tot 5 dagen van tevoren worden voorbereid: Roer in een kom eerst de droge ingrediënten door elkaar: 500 g bloem, 2 tl droge gist, 3/4 tl zout en 100 g suiker. Laat 60 g margarine heel zacht worden (in de magnetron), meng met 1 ei en zo'n 350 ml lauwwarme melk. Giet dit in de kom erbij en roer tot alles door elkaar zit. Gebruik evt. meer vocht als er wat bloem droog blijft. Zet de kom afgedekt (niet luchtdicht) in de kamer en laat daar twee uur staan. Hierna kan de kom in de koelkast.

Op bakdag haal je het deeg alvast uit de koelkast om op temperatuur te komen. Roer in een pannetje 100 g suiker met 1,5 tl kaneel door 110 g margarine, verwarm op laag vuur totdat de boter gesmolten is. Laat even doorkoken. 

Stort het deeg op een met bloem bestoven werkvlak. Bestrooi het deeg ook met bloem en vorm er een soort stol van. Gebruik de deegschraper om het deeg steeds middendoor te snijden/duwen. Herhaal dat met elk stuk deeg tot je 32 kleine stukjes deeg hebt. (Je kunt het deeg ook in stukjes knippen). Doordat er een dun laagje bloem omheen zit, gaat het met dit plakkerige deeg toch vrij makkelijk. Vorm van elk stukje deeg een balletje, dompel de onderkant in het caramelglazuur  en leg het in een ronde vorm van 24 cm doorsnee. (Wij hadden een springvorm, om te voorkomen dat het glazuur door de naad naar buiten komt, hadden we de vorm bekleed met bakpapier). Tegenwoordig bak ik hem het liefst in een grote broodbakvorm. Leg de bodem vol met bolletjes en lepel er wat van het glazuur overheen. Vul de rest van de vorm op dezelfde manier op en giet de rest van het glazuur erover. Dek de vorm af en laat het brood nog ongeveer 45 minuten bij kamertemperatuur rijzen.

Bak het brood in een voorverwarmde oven van 180 graden Celsius, ongeveer 45 minuten. 

Spectaculair brood

Op internet kwam ik dit tegen: een spectaculair brood met een vulling van rode pesto. De werkwijze die de maker daarvan had gehanteerd, was alleen op z'n zachtst gezegd nogal bewerkelijk. Niks voor mij. Toch bleef het in mijn achterhoofd rondspoken totdat ik dacht: nou, dan probeer ik het toch gewoon met mijn niet-kneden basisdeeg? Zo gedacht, zo gedaan. Niet met rode pesto en al helemaal niet zelfgemaakt, maar eerst eens met gesmolten boter met bruine suiker en kaneel erdoor.

En het was me toch lekker, al die losse knapperige laagjes!! Hieronder de beschrijving:

Rol een flinke handvol basisdeeg uit op een bebloemd werkvlak, ongeveer de hoeveelheid die is gebaseerd op zo'n 400 g meel. (Basisdeeg half volkoren/half wit ging prima, later deed ik het ook een keer met alleen witte bloem, dat ging op zich nog wel, maar het deeg rekte tijdens de verdere bewerking nogal uit dus dat vraagt wat extra vaardigheid). Maak een mooie rechthoekige, dunne lap (zorg dat er voldoende bloem onder zit!) van zo'n 30 bij 50 cm. Smelt een flinke klont margarine (of boter) (vooruit, ik heb hem voor jullie gewogen, het was 70 g) en roer daar donkerbruine basterdsuiker door (ook 70 g of tot je het een mooi smeerbaar mengsel vindt), en ongeveer 1 tl kaneel (als je dat lekker vindt). Smeer dit mengsel over de deeglap, laat het uiterste randje vrij.

Rol de lap op, begin aan de lange kant. Gebruik evt. een deegschraper (ik heb er eentje van 50 cent, en die is echt heel handig!) als het deeg toch nog aan het werkvlak plakt. Knip met een schone schaar de rol in de lengte doormidden. Leg de twee helften naast elkaar en draai ze steeds om elkaar heen. Dit kan op twee manieren: vanaf het uiteinde helemaal naar de andere kant is de "officiële" manier van de oorspronkelijke bedenker, maar ik vond het handiger om de rollen in het midden steeds over elkaar heen te halen en ze dan aan beide uiteinden "aan te leggen". Ongeveer in het midden knipte ik de rollen door en draaide de uiteinden nog een keer om elkaar heen.

Van deze strengen vorm je het uiteindelijke brood - doe dit (bijv.) op een (pizza)bakplaat, die kun je ook nog draaien tijdens het neerleggen. Het originele recept laat je één lange gedraaide streng als een spiraal neerleggen - ik maakte er een soort krans van: twee ringen om elkaar, laat zoveel mogelijk 'open' kanten zichtbaar.
Laat deze krans een half uurtje rusten, bij ons rees hij verder en uiteindelijk was het toch nog een dicht brood.

Omdat het een zoet brood is geworden, bak je het brood niet zo heet, 180 graden is goed. Bak tot het gaar is, ongeveer 45 minuten.

Morgen probeer ik er eentje toch met rode pesto - maar dan uit een potje.

Aanvulling op woensdag 2 januari:
Deze keer deed ik een dun laagje rode pesto (uit een potje) op het deeg. Ik wilde er graag kleine broodjes van maken, maar dat was nog niet zo eenvoudig. Na twee stukken van de deegrol daarvoor te hebben gebruikt, besloot ik om van de rest van het deeg een soort rechte kabel te maken, zo lang als mijn bakblik toeliet.
Omdat het een enkele kabel was (en geen dubbele zoals bij de krans), kon het deeg nog beter rijzen tijdens het bakken. Op deze manier gaan we het vaker doen! Ook lekker om mee naar school te nemen volgens de junioren.
De kabel was gaar in 35 minuten op 180 graden Celsius.

Doughnuts oftewel een soort van oliebollen

 Je kent ze wel, van die mooie gladde (gekochte) oliebollen. Niks aan, daar horen van die mooie uitlopers aan te zitten. Toch voelde ik een soort van trots toen deze baksels in mijn pannetje olie opbolden. Het briochedeeg van 'mijn' Amerikaanse inspiratiesite is niet helemaal mijn smaak, maar dat neemt niet weg dat er toch heel wat junioren waren die deze 'doughnuts' met smaak naar binnen werkten. Voor wie nieuwsgierig is, hieronder het recept.

Een soort van oliebollen ('doughnuts')

Ruim 20 stuks.

Een dag van tevoren maak je het deeg: roer in een grote kom 1/2 el droge gist, 2 tl grof zeezout (of minder tafelzout), 4 losgeklopte eieren, 85 g vloeibare honing, 170 g ongezouten boter (gesmolten), 480 g bloem en 180 ml lauw water door elkaar. Dek de kom af (niet luchtdicht) en laat 2 uur rijzen op kamertemperatuur. Zet de kom in de koelkast (daar blijft het vijf dagen goed, het deeg kan ook worden ingevroren).

Op de dag dat je wilt bakken rol je het deeg op een bebloemd werkvlak uit tot een lap van ongeveer 6 mm dik. Gebruik bloem aan beide kanten om het plakken tegen te gaan, met een klein beetje durf en oefening gaat het best makkelijk. Steek rondjes uit het deeg, wij deden dat met een glas met een doorsnede van 8 cm. Restjes kun je samenvoegen en opnieuw uitrollen, maar ze kunnen ook zo meegefrituurd worden voor een grappige variatie in vorm. Laat de uitgestoken deegrondjes 30 tot 45 minuten afgedekt rusten.

Verhit olie in een (frituur)pan tot zo'n 180 graden. Ik deed het in een kleine pan, en controleerde de temperatuur met een korstje brood (steek het een eindje in de hete olie, als het gaat bruisen is de temperatuur goed). Frituur de deeglapjes kort, ongeveer 1,5 minuut per kant. Ze bollen ontzettend snel op, dat is echt leuk om te zien.

Ik heb het (nog) niet zelf geprobeerd, maar ik denk wel dat je rozijnen en andere extra vulling aan het deeg kunt toevoegen. Wij aten de doughnuts trouwens met een theelepeltje jam als vulling (daarvoor snijd je de zijkant een stukje in of je vult ze met behulp van een spuitzak). 

Tip: je kunt met een appelboor een rondje in het midden van de deeglapjes uitsteken. Dan krijg je meer een doughnut zoals die bij ons bekend is. Het uitgestoken rondje frituur je vrolijk mee. 

Met poedersuiker bestrooid tenslotte ziet alles er een stuk feestelijker uit: 

Kerstviering, kerstviering en nog eens kerstviering

Een nadeel van een groot gezin is toch wel dat je niet overal bij aanwezig kunt zijn. Soms is dat geen nadeel, vooral als je ergens geen zin in hebt natuurlijk. Dan heb je mooi een excuus voor je afwezigheid.

Maar met kerstvieringen, hoe voorspelbaar ook altijd, is dat wel een beetje anders, daar wil je je kind zien schitteren bij alle liedjes, voordrachten en musicals. Gisteren was de lagere school aan de beurt: eerst de viering van Ben en Max - dat was op en top genieten van die twee jongens daar op dat podium (Max bleef maar naar me zwaaien, vanaf zijn plaats en vanaf het podium, ondanks verwoede pogingen van zijn juf om hem te laten stoppen) - en daarna Friso, die meedeed aan een heuse kerstmusical.

Vanavond ga ik met Casper op zijn school eten en een soort van viering houden, waarna we spoorslags naar huis gaan en ik misschien nog een staartje mee kan maken van de musical die Hidde op zijn school houdt.
Zo blijf je wel lekker bezig in de week voor de vakantie... toch is het leuk!

Zicht op de toekomst?

 

Wat waren we daar lang niet geweest - het consultatiebureau! Deze keer was het de beurt van Tim voor een update.

Gelukkig vond hij alles heel leuk om te doen (dat waren we van Max hééél anders gewend), dat hij de onderste twee regels van het ogentestpaneel niet kon lezen was dus niet te wijten aan onwilligheid. 'Even kijken hoor', zei hij, liet zich van de stoel glijden om wat dichterbij te komen. Maar die vlieger ging natuurlijk niet op.

Dus. Misschien onze eerste serieuze brilkandidaat. Laten we eerst een tweede onderzoek in februari maar afwachten, en daarna een eventuele verwijzing, maar in de tussentijd kunnen we dankzij Paint alvast een beetje wennen aan een Tim met brilletje.

Witte-chocolademelk

 Voor mensen die van witte chocola houden is dit een kandidaat voor een blijvertje: hete chocolademelk gemaakt van gesmolten witte chocola in hete melk. Met een dikke toef slagroom erop.

Afgelopen weekend heb ik dit bij La Place uitgeprobeerd en het was zo'n prettige verrassing, dat ik er na thuiskomst alle junioren ook op heb getrakteerd.

Bij La Place gebruiken ze erg veel witte chocola. Het was wel heel erg lekker, maar ook ontzettend machtig, en natuurlijk afgrijselijk vet. Thuis deden we 4 blokjes per beker, dat kwam aardig in de buurt. De volgende dag heb ik van de resterende 2 blokjes hetzelfde grapje nog eens uitgehaald (er was zelfs nog slagroom in de spuitbus), en toen bleek dat daar nog steeds een onmiskenbare witte-chocoladesmaak aan zat. Hoeveelheden naar smaak dus.

Je kunt het op veel manieren maken, als de chocola maar helemaal smelt in de melk. Om dat makkelijker voor elkaar te krijgen, kun je de blokjes chocola in stukjes hakken. Of officiële smeltchocola gebruiken (van die kleine 'druppels').

Geniet ervan!

Hoera!

 Omdat Tim tijdens ons weekendje weg jarig zou zijn, hebben we het op vrijdagavond al gevierd. Zo even uit de losse pols, met een inderhaast gehaalde taart en inderhaast ingepakte cadeautjes. Het was er niet minder gezellig om!

Sowieso is het heerlijk als een kind drie wordt, zo'n leuke leeftijd! Als je drie wordt, dan weet je heel goed dat er cadeautjes zijn. Je bent niet gek, iedereen zit met een cadeautje in zijn handen, en die zijn voor jou! Je vindt het heel leuk om iets uit te pakken, en je begrijpt ook al dat er eerst gefeliciteerd moet worden. Dus ga je naar de volgende gulle gever toe, pakt die bij de (verkeerde) hand en zegt 'gefeliciteerd'. Daarna pak je alvast het cadeautje, zodat je het kunt gaan openmaken op je plekje bij papa op de bank.

En nu dubbelop genieten van het laatste jaartje een junior thuis...