Afscheid voor Casper

 En dan was toch eindelijk de laatste schooldag van Casper op deze school aangebroken. Een hectische dag, waarop ook de verjaardag van de juf(fen) gevierd zou worden. En er was gym (waar ze met de bus heen gaan). En 's middags zouden ze met de hele klas in het zwembad(je) van een van de klasgenootjes zwemmen. Ik bereidde me dus voor op een telefoontje van school, om Casper te komen halen...

Maar dat was helemaal niet nodig! Hij voelde zich de gevierde schoolverlater. Iedereen was extra aardig voor hem, hij kreeg zelfs van diverse kinderen cadeautjes. Ook al was het soms niet precies wat hij had besteld, hij heeft ze toch grootmoedig bedankt.

Het cadeau van de foto was voor de juf. Zij heeft een aantal intensieve jaren gehad, en daar mag best iets tegenover staan, al is dat niet verplicht. We wisten welke kleur ze het mooist vindt, dus was het niet moeilijk om een leuk pakketje bij elkaar te shoppen.

Een beetje goodwill opbouwen bij de juf is trouwens nooit weg, volgend jaar heeft ze weer een van onze junioren in de klas...

De Nieuwe School

 Gisteren - na een lange, drukke, blogloze dag - was er ook nog clubavond.

De jongens kon ik ergens ophalen waarvandaan het niet zo heel erg om zou zijn als ik langs De Nieuwe School van Casper zou rijden.
Hetgeen gebeurde.

Wie schetst onze verbazing, en vooral die van Casper, dat de school helemaal verlicht bleek te zijn, en er jongeren op het schoolplein stonden? Ja Casper, zei Bente, je dacht wel dat je al om twee uur 's middags uit zou zijn, maar je ziet het, je moet hier ook 's avonds naar school...

Casper trok zich daar niets van aan. Het zou wel loslopen, dacht hij. En hij ging verder met het woordspelletje dat hij met Friso aan het doen was. Iets met dinosaurus en minotaurus.

Afijn, nu hebben Bente, Anton, Hidde, Casper, Friso en ikzelf met eigen ogen kunnen zien hoe De Nieuwe School eruitziet.

Bijdehante junior

 Ik was heel druk bezig in de keuken, in recordtijd een maaltijd voor elf personen in elkaar aan het draaien, en ondertussen tetterde Max mij de oren van het hoofd, probeerde mij van alles af te troggelen, totdat ik zei: nu even niet Max, ik ben aan het koken.

Zegt hij: en ik ben aan het praten!

Welkom terug smileys!

 Het leek even weer heel moeilijk te gaan. Maar jullie misten ons gewoon. En nu is het weer vredig en ontspannen.

Welkom terug!

Foe yong hai (glutenvrij)

Van de Chinees zul je niet zo snel foe yong hai krijgen waar geen gluten door zitten; wij hebben dit daarom zelf eens geprobeerd te maken - en het was nog lekker ook! Heel geschikt voor een groot gezelschap. Het recept is oorspronkelijk voor 4 personen, maar wij aten er met z'n allen van:

Halveer een prei in de lengte. Snijd de helften in stukjes. Snijd een rode paprika in reepjes en een bakje champignons in kwarten. Verhit 1 eetlepel olie in een pan en fruit 1 teen knoflook een halve minuut. Roer er een blikje tomatenpuree (140 g), 10 ml gembersiroop, 250 ml kippenbouillon (van 1/2 tablet) en 1 el (glutenvrije, bijv. Inproba) ketjap door tot het een gladde saus is. Laat deze 5 min. zachtjes koken.
Roer ondertussen in een grote kom 8 eieren los met 3 theelepels olie en peper en zout naar smaak. Verhit een scheut olie in een grote koekenpan en voeg de eieren toe. Beweeg af en toe met een spatel over de bodem zodat er allemaal vlokachtige stukken omelet ontstaan. Verhit een beetje olie in een wok en roerbak de groenten 4 minuten. Voeg er een eetlepel ketjap aan toe. Gooi alles door elkaar (dat verdeelt lekker makkelijk) en serveer met rijst en bijvoorbeeld nog wat komkommer.

Zonder groenten kan ook (zie foto), maar eigenlijk horen er ook nog garnalen bij (zie oorspronkelijk recept). Hoe dan ook, bij ons vond iedereen het allebei de keren heerlijk!

Dubbel genieten

Tussen de drukke bedrijven door genieten we volop van het mooie weer en van elkaar.

Vandaag extra van Ben. Ik zat op het paadje onkruid tussen de stenen uit te halen, en hij wilde weten wanneer ik ermee klaar was. Waarop ik antwoordde dat het nooit klaar was. Ben liep een rondje door de tuin, en toen hij weer bij mij was aangekomen, zei hij: 'mam, je hebt gelijk. Het is nooit klaar'. Dat had hij mooi even ingeschat.

Een poosje later probeerde hij de tuinstoel uit die we weer uit de schuur hadden gehaald. 'Mam, hoe moet je liggen?' Met een paar aanwijzingen kreeg hij het voor elkaar, vouwde zijn handen achter zijn hoofd, ging lekker liggen met een zucht: 'dit is pas leven'.

Trainen voor de avondvierdaagse

 Friso is wel een grapjas. Even na drie uur zat hij met twee broertjes op de achterbank van de auto bij school, en omdat ze het kennelijk een beetje krap vonden stelde ik hem voor dat hij ook kon gaan lopen, dan kon hij gelijk oefenen voor de avondvierdaagse. 'OK', zei hij, stapte uit en begon hard te lopen over het fietspad...

Met de auto wachtten wij hem een eindje verder op een bruggetje tussen de autoroute en het fietspad op. 'Je hoeft niet hard te lopen hoor Friso, en je mag nog best meerijden'. Maar meneer wilde niet meerijden, en hij wist dat hij niet hoefde te rennen, maar dat deed hij toch. En daar ging hij weer, te voet verder met de 2,5 km tussen school en huis.

Thuisgekomen pakte ik de camera en liep Friso tegemoet. Ik was nog maar een klein eindje onderweg, en daar kwam meneer aan. Nog steeds hardlopend.

Nou, als dat zo makkelijk gaat, dan mogen de heren wat mij betreft allemaal wel lopend naar school. En weer terug.