Met z'n vijven in een kooitje

 Een van de lastigste dingen tijdens de verbouwing is: hoe krijgen we vijf jongens die bij elkaar op één kamer slapen, zover dat ze echt gaan slapen? Jongens die vol levenslust zitten, grote plannen hebben voor hun boomhut, of in het algemeen van alles aan elkaar willen vertellen, bij tijd en wijle elkaar behoorlijk dwars kunnen zitten, en af en toe uitproberen hoe het is om met z'n tweeën in één bed te slapen. Dan komen ze soms ook nog op het idee om te ruilen, want op zo'n onderbed is het wel heel erg leuk als daar gordijntjes (fleece-dekens) voor gehangen worden, maar zo'n bovenbed heeft ook wel weer wat. Overdag moe, gauw huilen, en 's avonds klaarwakker. Nu is het half tien en er slaapt nog niemand daar. Soms verzinnen we iets leuks: als jullie lief gaan slapen, gaan we morgen ...... Soms helpt dat, soms niet. Ach, deze tijd gaat ook weer voorbij, en het is toch ook bijzonder dat je zoiets mag meemaken?

Blèg

 In de drukte van het inpakken was ik een aantal dagen geleden Max kwijt, en bleek hij te zitten waar dat absoluut niet mocht: in onze slaapkamer, waar hij tot zijn grote vreugde een voorraad uit de kast gehaalde flesjes after shave en heren-eau-de-toilette aangetroffen had. Naar de indringende geur te oordelen had hij er ook eentje opengekregen... De dag erna heb ik ons bed uit elkaar gehaald en naar beneden gebracht, en toen hadden we het luchtje in de huiskamer. Na nog een nacht werd ik zo kotsmisselijk van de lucht, die in het beddengoed leek te zitten, dat ik alles in de wasmachine heb gestopt: dekbed, kussens, moltons, onderlakens en overtrek. Helaas rook ook het matras ernaar, en ik wist niets anders te verzinnen dan de matrassen om te keren. Alles lekker schoon weer op bed, en wat denk je: daar hebben we het bekende luchtje weer. Het heeft z'n weg wel weer naar mij toe gevonden. Tja, dat is nou een van de mindere kanten van zwanger zijn: dat de geuren zich zo aan je opdringen, en luchtjes die op zich niet eens verkeerd zijn, na een poosje veranderen in een ware plaag. Hopelijk verdampt het snel, en anders haal ik nieuwe matrassen...

Kapot broodje

 Als ik Ben een half broodje met zijn favoriete beleg wil geven, wordt hij heel boos: neeheeee, ik wil een gemaakte!

Er is er één jarig

Casper is alweer 8! Omdat zijn vriendje ook vandaag jarig is en trakteert, en zijn feestje houdt, gaat Casper morgen trakteren. Fijn voor ons, dan kunnen we met de cadeautjes wachten tot hij van dat feestje thuiskomt en hebben we daar meer tijd voor dan 's morgens in alle vroegte.

Wel hebben we de traktatie alvast voorbereid. Casper heeft het helemaal zelf bedacht: sleutelbossen van drop/snoepsleutels, en daar hebben we dan een sleutelhanger (foamsticker) aan gehangen met een zelfgemaakt sleutelringetje. Meestal ben ik niet zo voor die snoep-traktaties (liever iets hartigers), maar dit was zo'n leuk idee, dat we daarin mee zijn gegaan. Een dienblad bekleed met behang eronder en het ziet er allemaal weer heel feestelijk uit. Nu de cadeautjes nog inpakken...

Evolutie

 De komende twee dagen zijn wij weg en omdat ik twee dagen niets zal kunnen plaatsen, deze dag een zware overdenking ... Nu er in de kranten zoveel over schepping/evolutie te vinden is vanwege het Darwinjaar, wil ik mijn gedachten over evolutie daarbijvoegen. Misschien ben ik te weinig wetenschappelijk aangelegd, maar ik denk toch niet dat ik echt dom ben, en ik probeer met mijn gezonde verstand na te denken en te begrijpen wat ik zie, lees en hoor. Daarom moet mij van het hart dat ik niet kan begrijpen hoe een weldenkend mens in evolutie kan geloven. Als ik het goed heb begrepen, is de mens langzaamaan geëvolueerd uit de minder hoge diersoorten, die op hun beurt weer geëvolueerd zijn uit de lagere diersoorten, etc. Zou dat dan betekenen dat de mosselen die wij nu op het strand zien liggen, over ik weet niet hoeveel jaar ook gewervelde dieren zullen zijn? En de apen van nu, zijn die over tientallen miljoenen jaren mensen? Als je daar wat verder over nadenkt, dan moeten er toch miljarden tussenvormen tussen al die soorten te vinden zijn, levend of als vondst? Verder kan ik maar moeilijk geloven dat er zoiets moois als een mens, of zelfs maar bijvoorbeeld een sneeuwklokje, vanzelf kan ontstaan. Helemaal niet als ik naar onze tuin kijk, waar toch echt heel veel ingrijpen van onze kant nodig is om een beetje in fatsoen te blijven. M.i. staat het geloven in de evolutie gelijk aan het geloven dat er in de natuur geleidelijk aan een prachtig park ontstaat, terwijl de harde werkelijkheid is dat als je de natuur aan zijn lot overlaat, binnen de kortste keren een oerwoud van onkruid ontstaat, en je niet eens meer kan ontdekken waar ooit de paden hebben gelopen. Eigenlijk jammer toch, het was wel handig geweest als alles vanzelf steeds mooier werd... 

Muziek

 Muziek neemt een belangrijke plaats in bij ons thuis. En dan niet zo zeer op schijfjes of door een hoofdtelefoon - ook wel uiteraard, vooral bij een aantal van de schoolgaande kinderen. Muziek zit bij zowel Marco als bij mij in de genen geloof ik, en bij tijd en wijle doen we daar ook gezellig wat mee. Op de foto een aantal instrumenten die bij ons vertegenwoordigd zijn: piano, gitaren, citer, accordeon, altblokfluit, ukulele, mondharmonica, dwarsfluit. Bente speelt ook aardig piano, ze bijt zich echt in de muziek vast totdat ze het kan. Ook hebben we voor haar de dwarsfluit en de tweede gitaar gekocht, maar ze concentreert zich meestal op één instrument tegelijk. Bram heeft zijn drumstel, maar dat staat boven gelukkig. De andere kinderen zijn dol op "het kleine gitaartje", en Max is overal dol op, dus ik kan dit zo niet laten staan...

Met muziek kun je heel gemakkelijk de sfeer in huis beïnvloeden, het is letterlijk en figuurlijk een instrument, dat je kunt gebruiken om het thuis gezellig en fijn te maken.

Hogerop

 Max zoekt het graag hogerop. Geen idee wat hij daar denkt aan te treffen. Volgens mij is het nooit zo leuk als het van tevoren leek; hij begint namelijk meestal te miepen als hij eenmaal op de plek van bestemming is aangekomen, en dan helpt iemand hem om weer met beide benen op de grond te komen.

Vanwege het neerstortgevaar hebben wij het toezicht inmiddels verscherpt.