Liegen?

 Vanmorgen kwam het onderwerp liegen ineens weer eens in mijn gedachten langs. Wat klinkt dat slecht, liegen! Het kan ook zachter: creatief omgaan met de waarheid bijvoorbeeld. Of gooien met de bijbeltekst: wees niet al te rechtvaardig. 

Het mooie van persoonlijke ontwikkeling is dat alles voortdurend verschuift, waardoor er nieuw licht schijnt op oude plekken. Of misschien scheen dat licht er vroeger ook al, maar had het een andere kleur. Ik heb wel eens gehoord dat ouders hun kinderen op school ziekmeldden omdat ze naar een activiteit van de kerk wilden die werd gehouden tijdens schooldagen. Dat waren de rekkelijken. Dat heb ik zelf nooit willen doen, ik was zelf meer een van de preciezen. De enige keer dat ik bijzonder verlof heb aangevraagd omdat ik samen met mijn dochter naar de vrouwenconferentie in Noorwegen wilde, kreeg zij vrij van school. Dat was nog best bijzonder, want de school zelf gaf me weinig kans, maar ze hebben het toen aan de leerplichtambtenaar gevraagd.

Een ander voorbeeld: ons eerste koophuis had een vrij lage zolder. Destijds kregen we te horen dat de enige dakkapel die goedgekeurd zou worden, er eentje was waarbij je binnen met je hoofd zo'n beetje tegen het plafond liep, vanwege de goedgekeurde hoogte. Na een tijdje verrezen links en rechts de dakkapellen om ons heen, maar allemaal toch net dat stukje hoger dan toegestaan, met als groot voordeel een stukje lucht tussen je hoofd en het plafond. Wat bleek? Iedereen vroeg netjes de goedgekeurde dakkapel aan, maar bouwde vervolgens een andere. En de gemeente had niets door. Toen wij zelf toe waren aan een extra slaapkamer en een dakkapel wilden aanvragen, was de keus aan ons. Gelukkig waren wij eensgezind: wij wilden niet het één aanvragen en het ander bouwen, dus vroegen wij de hogere dakkapel aan. Het ging niet van een leien dakje, maar uiteindelijk is onze aanvraag toch goedgekeurd, omdat de reden voor de afwijzing niet meer geldig bleek: die was namelijk dat het mooiste resultaat er juist in bestond dat iedereen dezelfde dakkapel had...

Toen ik hierover aan het nadenken was, kwamen de rekkelijken en de preciezen ook weer voorbij. En daarmee mijn besef dat mijn visie toch is veranderd. Niet dat ik nu ineens van een aardig precieze meer rekkelijk ben geworden. Maar ik keek er ineens op een nieuwe manier naar. Ik zag ineens dat er in wezen niet zoveel verschil zit tussen de rekkelijken en de preciezen. Ik zag het conflict dat huist onder de vraag of iets nou wel of niet mag. De wederzijdse veroordeling. Het denken dat het één beter is dan het ander. Ik dacht na over onbewuste patronen, en over wat je voorleeft aan je kinderen. En waarom. Voelde ik me als precieze beter dan de rekkelijken, en al helemaal omdat ik via de eerlijke weg toch had gekregen wat ik wilde, nu opende zich een nieuwe laag van bewustzijn. 

Hoe belangrijk is het om te beseffen dat wat ik doe, dat ik daarmee mijn kinderen als het ware programmeer. Als ik heel graag wil dat ze naar de activiteit van de kerk gaan en ik meld hen daarom ziek op school, dan krijgen ze waarschijnlijk het warme gevoel dat ik hen gun wat zij willen, en dat ik daarom bereid ben om wegen te gaan die je 'normaal gesproken niet zou bewandelen'. Maar ik leef hen óók voor dat het oké is om te liegen om te krijgen wat je wilt hebben. Met daaronder een hele berg aan (voor)oordelen over de wereld om ons heen. 

Het zou veel oplossen als we iedereen zouden behandelen zoals we zelf behandeld willen worden. Ook de werkgever, de bouwcommissie en de leerkracht. Het mooie is dat ook dit iets is waarin je je leven lang kunt doorgroeien!

Down the road

Ik kijk niet veel televisie, maar zo af en toe kijk ik op NPO Start of er iets leuks te zien is als ik daar zin in heb. Afgelopen weken ontdekte ik dat er een serie was over jongvolwassenen met het syndroom van Down, het is een Vlaamse serie waarin een groepje jonge mensen met een extra chromosoom op reis gaat naar Lapland. Toen ik het keek, waren er vier afleveringen, en ik begon bij de vierde en zo terug.

Nou mensen, ik denk dat het woord ontzag het meest in de buurt komt bij wat ik voelde. Dacht ik in het begin nog: ach wat schattig, helemaal vanwege het Vlaams, langzamerhand groeide er iets heel anders. Wat een wijsheid kwam er tevoorschijn! Ik denk dat veel volwassenen nog heel wat kunnen leren van de manier waarop deze jongeren in het leven staan: dicht bij zichzelf blijven (durven zeggen: ik ben bang), een groot hart hebben voor de ander, helemaal blij kunnen zijn als iemand anders wint, niet afreageren op anderen als je boos wordt maar gewoon even weglopen om tot jezelf te komen (en daar nog hulp bij krijgen ook), kortom een aanrader om te kijken.

Ik merkte aan mezelf dat ik na vier afleveringen het etiketje Down-syndroom had geschrapt en met puur respect zat te kijken. Ook al spraken ze nog steeds Vlaams en zagen ze er nog steeds hetzelfde uit. Wat een gave aan de mensheid! En ook respect voor de twee begeleiders.

Het aanboren van de volgende laag

Het uiterlijke tumult rondom mijn gezin mag dan verleden tijd zijn, het wordt mij steeds duidelijker dat er nog een enorme weg te gaan is. Nu mijn thuissituatie steeds meer op een zo normaal mogelijke gezinssituatie begint te lijken, met een volle flat, een eettafel vol broers en hun moeder, en de normale dagelijkse dingen, lijkt het voor mij alsof langzaamaan ruimte komt om gevoelens eindelijk toe te laten. Aan mij de nobele taak om te snappen wat er gebeurt, en wat er nodig is. En in mijn persoonlijke ontwikkeling wordt zo ook een nieuwe laag aangeboord. 

Er wordt wel eens gezegd dat een moeder pas gelukkig is als haar kinderen dat zijn. Dat is heel begrijpelijk, maar ook heel destructief. Als ik dat zou geloven, dan zou ik mijn geluk laten afhangen van dat van mijn kinderen. Dan zou mijn leven nog lange tijd moeilijk en lastig blijven....

Dit was een mooie om over na te denken tijdens de ritten naar de school waar mijn jongste zoon op zit. De ritten naar school duren 20 minuten, en hebben een zeer verschillend karakter. Soms hebben we een gezellig gesprek, soms een iets lastiger gesprek, en soms is het een rit in complete stilte. Dan is er iets wat mijn zoon moeilijk vindt. Vanmorgen ging hij achterin zitten, en dus niet naast mij. Hij zei geen woord. En ik onderzocht wat er bij mij gebeurde. Eerst was ik verdrietig, omdat ik hem zo gun dat hij vrolijk naar school gaat.* Ik wist ook waarom hij zich zo terugtrok, dat was omdat ik een grens had gelegd waar hij overheen wilde. Hij had er grote moeite mee om mij in mijn grenzen te respecteren. 

Als ik er zo over na ga denken, en zie wat er eigenlijk aan de hand is, dan klaart de lucht bij mij van binnen al op. En toen klopte ik aan bij mijn hemelse Vader, met wie ik zulke enorm fijne gesprekken heb. Ik vertelde hem in gedachten wat er aan de hand was, en Hij wees mij erop dat ik verdrietig was omdat ik van mijn zoon te veel verwachtte. Ik voelde me afgewezen (dat is vaak een trigger die oude pijn naar boven haalt). Hij verzekerde me ervan dat Hij mij niet afwijst, en alleen maar blij is dat Hij dit met mij kan delen, zodat ik de volgende keer dat er zoiets gebeurt, beter toegerust ben voor de situatie. Er kwam ineens zoveel innerlijke ruimte en ik werd helemaal rustig en kalm. 

Mijn zoon zei nog steeds niks achterin, maar dat hoefde ook niet. Bij het uitstappen bij school kwam er weer voorzichtig iets uit hem, en was het ontspannen. 

En zo gaan we verder, langzaam maar zeker, elke keer een volgend laagje. We komen er wel!

*dat was de reden van mijn verdriet dus niet, maar mijn verdriet kwam omdat ik me afgewezen voel

Puppy en opvoeden

 

Eigenlijk heb ik altijd gedacht dat er qua opvoeding een verschil zat tussen honden en kinderen. Ik dacht dat het bij honden nodig was om ongewenst gedrag te straffen. Veel dacht ik hier nooit over na, omdat we zelf geen hond hadden.

Maar toen ik serieus ging lezen over het opvoeden van puppy's, werd ik prettig verrast door wat er te vinden is. Net als bij kinderopvoeding ontwikkelen de inzichten op het gebied van hondentraining ook. En die lijken verrassend veel op de inzichten van Alfie Kohn die hij beschrijft in het boek Onvoorwaardelijk ouderschap, waar ik zo enthousiast over ben.

Neem bijvoorbeeld bijten. Eigenlijk is het heel simpel en kun je leren van hoe het in de natuur gaat, in het nest waarin ze worden geboren. Bijt er eentje iets te hard, dan loopt de ander gewoon weg en geeft daarmee de boodschap: met jou wil ik niet meer spelen als je zo hard bijt. Om het een paar rustige seconden later weer gewoon te proberen. Zo gaat het met onze puppy ook. Hij moet nog leren hoe hard hij mag bijten bij het spel. We hebben met het hele gezin besproken hoe we dit aanpakken: bijt hij te hard naar je zin, dan zeg je "au", en zet je hem weg. Dat deze boodschap duidelijk is, heeft onze Kerbo al begrepen, want hij bijt duidelijk minder hard. 

Voor de jongens vind ik het fantastisch dat ze dit mogen meemaken. Want dit is precies de boodschap die ik hen wil leren - al had ik dat liever gedaan toen ze zelf nog "puppy's" waren. Doet een ander iets wat je niet meer fijn vindt, dan beslis je zelf om eruit weg te stappen, helemaal als de ander niet wil stoppen. En je gaat er niet op slaan als de ander niet wil stoppen. 

Ik ben er blij mee. Want in plaats van dat de jongens ervaren dat ze zelf iets moeilijks moeten leren (namelijk het gedrag van de ander loslaten), zien we het nu met elkaar gebeuren bij dit nieuwe wezentje. 

Het valt allemaal zo mooi in elkaar, ik ben er blij mee!

Het gaat nu echt beginnen

 Vandaag heb ik een telefonische intake gehad met Ineke Hogema, die mij kan begeleiden bij het schrijven van mijn boek. Ik had haar gevonden via internet, en zij sprak me direct al aan door wat ze over zichzelf laat zien op haar site.

Toen ik begon met schrijven, liep ik al snel vast omdat ik geen idee had hoe ik korter en bondiger kon schrijven en toch alles wat ik wilde delen op papier kon krijgen. Ik bedoel maar, een boek van een half miljoen woorden lijkt me erg zwaar liggen op je schoot. Ik vulde het contactformulier op de site van Ineke in en hoorde vervolgens dat ze op vakantie was en daarna contact zou opnemen.

Vorige week was dat contact, waarin ik haar wat meer vertelde over het verhaal dat ik graag naar buiten wil brengen. Natuurlijk gaf ik haar ook de link naar dit blog. Daarin heeft ze zitten lezen voordat we ons gesprek van vandaag hadden. 

Voor wie het leuk vindt om mij te volgen in dit proces, zal ik af en toe hierover schrijven. Op 30 oktober sta ik alvast aangemeld voor een workshop "begin je boek op de berg", waarin ik handvatten zal krijgen voor het hele proces. Ik kan eigenlijk niet wachten tot het zover is, maar ook voor die tijd kan ik natuurlijk al gewoon aan de slag gaan. Een paar tips heb ik al gekregen, bijvoorbeeld om goed na te denken over mijn beoogde doelgroep, en wat nou precies de rode draad zal zijn.

Heel in de verte beginnen zich de contouren af te tekenen. En dat is meer dan ik gisteren kon zeggen.

Waarom de hulpverlening niet hielp

 Nu ik opnieuw alles beleef wat er twee jaar geleden gebeurde, maar vanuit een nieuw perspectief, snap ik ineens waarom al die intensieve hulpverlening niet werkte. Eigenlijk is het - alweer - zo ongelooflijk simpel. 

Het is niet misselijk waar wij mee te maken hebben gekregen: maatschappelijk werk vanuit de gemeente, relatietherapie, gezinstherapie (MDFT), gezinsvoogden, behandelaren bij De Waag. En allemaal wilden ze even graag dat het tussen ons in orde zou komen. Allemaal zagen ze dingen die beter konden, en allemaal gebruikten ze hun professionaliteit om ons die dingen te proberen bij te brengen. Het resultaat was voornamelijk dat we allebei nóg vaster in onze eigen hoek kwamen te zitten. 

Van de week begreep ik ineens waarom. De laatste tijd is het mij steeds duidelijker geworden hoe simpel het hele leven eigenlijk is. Dat problemen tussen mensen altijd bestaan op het vlak van welles-nietes. En dat de oplossing áltijd is het achterhalen van de onderliggende behoeften en gevoelens. En dat is nou net wat al die hulpverleners NIET hebben gedaan. 

Een van die hulpverleners vertelde een keer dat zij "meerzijdig partijdig" moeten zijn. Zo zit hun werk in elkaar. Ze zijn niet vóór de één en tegen de ander, of andersom, maar ze zijn voor allebei. Klinkt mooi... en uiteindelijk is dat ook de bedoeling, maar de invulling ervan, daar is mijn inzicht over gegroeid.

Als een hulpverlener ziet dat ouders elkaar diskwalificeren, dan probeert zo iemand de ouders ervan te overtuigen hoe schadelijk dat is. Vergelijk het met een stel kinderen die ruzie hebben, en dat dan tegen hen gezegd wordt: "jullie mogen geen ruzie maken. Jullie moeten elkaar de ruimte geven. Wat de ander wil, is niet verkeerd. Kom er samen maar uit". Het helpt gewoon voor geen meter. Het enige wat je ermee bereikt, is dat je het vertrouwen van die kinderen verliest en dat in het "beste" geval de één triomfantelijk zijn zin krijgt en de ander verongelijkt in een hoekje kruipt. 

Ik heb veel respect voor degenen die ons hebben proberen te helpen. Van een aantal heb ik ook zeker heel waardevolle adviezen gekregen. Maar het beste wat zij wisten: benoemen wat gezond gedrag is, en ons daar voortdurend op wijzen, bracht niet wat wij het meest van al nodig hadden: erkenning voor onze onderliggende gevoelens en behoeften. Integendeel: al die adviezen versterkten alleen maar het welles-nietes, dat inmiddels groteske proporties had aangenomen. 

Een van de dingen die ik het liefst wil doen op dit moment, is het leveren van een bijdrage aan de denkwijze binnen de hulpverlening. Ik denk dat ik met dit onderwerp echt iets heel belangrijks te pakken heb en ik ben echt benieuwd naar de mogelijkheden die op mijn pad zullen komen om hiermee iets te gaan doen!

Alles landt steeds dieper

 Voor het boek dat ik wil schrijven, heb ik eerst alles wat ik nog aan digitale tekst had, chronologisch onder elkaar gezet. Dat was nog een hele klus, want ik ben best een schrijfster en ik had gelukkig mensen bij wie ik mijn hart via de mail kon luchten. Lang niet alles is bewaard gebleven, maar toch heb ik nog een indrukwekkende hoeveelheid tekst bij elkaar gekregen, meer dan een half miljoen woorden....

Nu de vakantie voorbij is, ben ik eerst eens alles opnieuw gaan lezen. Op dit moment ben ik halverwege 2018 beland, de periode van de allergrootste frustratie.

Het lezen op zich is goed voor me. Ik herbeleef sommige situaties, voel opnieuw de onmacht en frustraties van dat moment, maar ik kijk inmiddels wel met een heel wat gezondere blik. En ik ga begrijpen waarom de intensief ingezette hulp niet heeft geholpen. Ik lees weer hele app-discussies in de appgroep die we met de gezinstherapeut hadden, en ik ontdek daarin de overbekende patronen die tussen ons speelden. Ik zie dat we onszelf steeds vaster zetten, en ik voel opnieuw de frustratie omdat de meelezende gezinstherapeut ons afbreekt met de woorden: stoppen met deze discussie, zo werkt het niet, jullie dit en jullie dat. Ik begrijp inééns waarom het niet werkte. En ik ga ook begrijpen wat er dan wel zou hebben gewerkt. Omdat ik inmiddels twee verschillende personen ben: de ene van het verleden, die diep beschadigd was, en de andere, van nu, die begrip heeft gekregen voor zowel mijzelf als voor degene met wie ik zo diep in conflict was.

Ik heb zoveel zin om echt aan het boek te beginnen! Sterker nog, ik was al begonnen. Al drie keer zelfs, maar ik besefte dat ik hulp nodig heb om het verhaal boeiend genoeg te maken. Niet langdradig. Ik ben op zoek gegaan naar iemand die mij kan helpen en ben terecht gekomen bij een vrouw die auteurscoach is. Ze zou ook het boek voor mij kunnen schrijven, maar ik denk dat ik het liever zelf doe. Met haar hulp dan. Volgende week hebben we een soort intakegesprek. Voor die tijd hoop ik de anderhalf jaar tekst die ik nog heb staan, helemaal door te lezen....