Raai de kraai

 Wij hebben vannacht een logé gehad. Zijn komst was al een week of wat geleden aangekondigd per brief, maar wanneer hij precies zou komen, dat was nog een verrassing. Hij mag namelijk om beurten bij de kinderen van groep 1 en 2 logeren, en die beurt moet je gewoon afwachten.

Denk maar niet dat je er makkelijk afkomt met zo'n logeerbeurt. Er zat een hele instructie bij: Raais tanden moeten worden gepoetst, Raai moet (elke dag dus) met het betreffende kind plus ouder het bijgeleverde boek lezen, waarin van elke klasgenoot een foto met verhaaltje van de afgelopen zomervakantie staat. Natuurlijk moet Raai een hoop avonturen beleven, en er moet een foto worden gemaakt en in het schriftje geplakt. Plus een verslag.

Laat Raai nou net met Max meekomen op de drukste dag van de week: dinsdag! We besloten om het leuk te vinden. Dus pasten we Max met Raai in het drukke dinsdagprogramma in. Ze mochten mee naar trompetles met Hidde, in de grote glazen lift helemaal omhoog naar de vierde verdieping. En ook weer naar beneden. En toen kwamen we onverwachts een heuse ridder tegen! Gelukkig hadden we een camera bij ons, zodat het bewijs aan de klas kon worden geleverd.

's Avonds vond ik Raai in de gang onder het paard. Met ongepoetste tanden. Het vakantieboek was ook nog ongelezen.
Ach, het was toch leuk. En de rest van de nacht heeft Raai nog bij Max in bed geslapen.
Kwam hij toch nog uitgerust op school.

Liefie

 Het is stil in huis, de meeste junioren zijn naar school. Ik sta in de keuken op te ruimen en luister naar Tim, die van de trap naar beneden komt lopen. Ineens breekt hij uit in gejubel: "ach, mijn knuffeltje, ach liefie, ach schatje". Even later komt hij de keuken inlopen met in zijn armen een ENORME knuffel, die hij van de zomer op Walibi gewonnen heeft. 

Een duivel nog wel...!

ASS en medicijngebruik

 Voor de vakantie vroeg ik of er mensen waren die ervaring hadden met medicijngebruik bij kinderen met autisme. Een van degenen die reageerden, heeft heel goede ervaring met homeopathie. Wij hebben gekozen om dit eerst voor Casper te proberen, omdat we  niet zoveel zin hadden in medicijnen met vervelende bijwerkingen, zoals snel dik worden en een vervlakking van het gevoelsleven.

Wonder boven wonder werkten de homeopathische korreltjes die wij kregen, direct! Was er met Casper eerder wel vijf keer op een dag een hoogoplopend conflict tussen hem en een van de andere junioren, na het (eenmalig!) innemen van de korreltjes werd hij rustig. Na een dag of twee had ik het er met Casper over, dat hij veranderd was, en of dat van het medicijn kon komen. Hij zei: ik ben nu een stuk tevredener, en ik ben ook langer tevreden (dwz het duurt in een onprettige situatie langer tot ik boos word). Nou, dat klopt helemaal.

En nu is het afwachten hoe het op school gaat. En dan nog, de behandeling moet wel worden onderhouden, en kan altijd bijgesteld worden. Ben benieuwd!

PS Er zijn mensen die willen weten hoe de korreltjes heten die Casper heeft gekregen, maar daar zou ik jullie niet mee helpen. Een homeopaat vormt zich een totaalbeeld van het kind in kwestie, en zoekt een medicijn dat bij hem past. Twee verschillende kinderen krijgen dus een verschillend medicijn. Ik wens iedereen die het betreft veel succes bij de eigen zoektocht naar wat goed is en helpt!!

Te warm

 Wat was het van het weekend warm! Gelukkig hebben wij een zwembadje in de tuin, als je daar maar af en toe goed gebruik van maakt, heb je weinig last van de warmte.

Tot je naar bed moet. Want in de slaapkamer staat geen zwembad om je af te koelen.

Max heeft er iets op gevonden. Gewoon boven aan de trap gaan liggen. Niet dat hij de bedoeling had om erbij in slaap te vallen, maar dat gebeurde wel, zo bleek toen de groteren in de late uurtjes naar boven moesten.

Een elfje

 Volgens eigen zeggen is Casper een hulpje van de kerstman geworden. Daar moesten we wel even over doordenken, maar gelukkig was hij niet te beroerd om het uit te leggen: omdat hij nu elf is...

Dat mag allemaal wel zo zijn, maar hij is wel weer de eerste die het mooie getallenrijtje doorbreekt van de leeftijden van de junioren... Het stond zo leuk: 2, 4, 6, 8, 10 en 12 jaar. En nu is de 10 veranderd in een 11. Ach, in december is alles een cijfertje opgeschoven en blijft het weer zo'n mooi rijtje tot in juni.

Voor Casper zijn we blij dat hij groeit. Groter wordt. Meer gaat begrijpen en langzaam maar zeker ook stappen vooruit doet in het oplossen van moeilijke situaties. En gelukkig hebben we meestal een probleemloze verhouding, zachtheid en onderling vertrouwen. Meestal dan.
Wat is het toch fijn dat we ook vertrouwen mogen hebben dat hij de weg wel zal vinden in zijn leven!

Nu is hij lekker een jaartje 11. Met een grote belangstelling voor Lego, waarvan hij de meeste van zijn cadeaus heeft gekregen. En een DS-spel, dat goed van pas komt tijdens de dagelijkse lange taxiritten.

Een sprinkhaan

 Vandaag moet ik echt laten zien waarmee Friso deze week uit school kwam. Ze hadden zelf mogen knutselen en hij heeft van afvalmateriaal een sprinkhaan gemaakt, helemaal zelf bedacht.

En dat vind ik nou zó knap!

Twee doppen van dubbelfriss, een paar eierdozen, een rol van keukenpapier en een kartonnen verpakking van fruit. En wat plakband.
En een heleboel creativiteit.

Friso heeft er geen eens een cijfer voor gekregen. Van mij krijgt hij een 10!


En zo ziet hij er van boven uit:

Alternatief vervoer

 Omdat ik helemaal vergeten was dat Marco de auto vanmiddag nodig had, waren de junioren met de auto naar school gebracht, zonder de fietsen mee te nemen. En dus moest er vanmiddag iets anders bedacht worden.

Gelukkig stond er nog alternatief vervoer in de schuur, erg weinig gebruikt maar wel leuk: een bolderkar! Vol goede moed begon ik drie kwartier voordat de school uitging aan een stevige wandeling met Tim in de bolderkar. En dat ging best: 2,5 km tussen de weilanden met koeien en schapen door, mooi weertje erbij.

De terugweg was een avontuur op zich, en jullie hadden ons moeten zien lopen: vijf jongens in verschillend formaat, in en uit de bolderkar, alle tassen erin, tassen er weer uit, Tim erin, Tim eruit. Tim heeft uiteindelijk bijna de hele terugweg op zijn blote pootjes gelopen, niet te geloven!

Ik zou bijna zeggen: dat doen we nog een keer, het was gewoon genieten! En dan neem ik mijn camera mee. (Maar of de junioren nog zo enthousiast zijn bij een tweede keer fietsen vergeten kan ik niet beloven).