Coronamaatregelen

 Al eerder schreef ik dat de diverse pleegzorginstellingen verschillend omgaan met de richtlijnen vanuit de overheid. Binnen mijn gezin zorgt dit ervoor dat ik de omgang met twee kinderen gewoon kan laten doorgaan (behalve als er iemand binnen onze omgeving ziek wordt uiteraard), maar een ander kind heb ik al sinds het begin van de maatregelen niet meer gezien. Ja, via de computer, maar een half uurtje of zelfs een heel uurtje beeldbellen is toch heel wat anders dan een hele dag met elkaar doorbrengen.

Tot mijn grote verrassing las ik een oproep van André Rouvoet (ChristenUnie) aan ouders, om de coronatijd niet te gebruiken om hun kind fysiek contact met de andere ouder te onthouden. Dat was gericht aan ouders in echtscheiding, maar dit is uiteraard ook van toepassing op mijn situatie. Toch?
Dat de organisatie die de deuren zo rigoureus heeft gesloten voor ouders hier anders over denkt, doet  pijn.

Mijn eigen houding in het hele coronagedoe is veel ontspannener dan wat ik om me heen zie. Ik weet dat het voor mij en mijn gezinsleden helemaal niet zo erg zou zijn om corona te krijgen. In de allermeeste gevallen blijft het immers bij milde symptomen. Ik ken mijn gezin. We zijn zo goed als nooit ziek. Niet verkouden, geen hoofdpijn, helemaal niets, al jaren. En bovendien - last but not least - vertrouw ik op mijn hemelse Vader, voor wie wij vele mussen te boven gaan.
Dit betekent overigens niet dat ik mij niet houd aan de richtlijnen. Maar binnen die richtlijnen kan er toch nog wel wat? Er is toch niet verordonneerd dat wij onszelf moeten opsluiten in onze huizen? Als er wordt gezegd dat een wandeling kan, dan maak ik gewoon een wandeling. En zorg voor voldoende afstand als er een andere wandelaar mijn pad kruist.

Afgelopen weekend had ik hier drie kinderen. We besloten om van het mooie weer te gaan genieten en patat te gaan halen bij de bekroonde snackbar, alwaar ons toegeblaft werd dat we 1,5 meter uit elkaar moesten gaan staan. Buiten. Dat we bij elkaar hoorden, hielp geen steek, want dat is niet iets wat de politie zou kunnen zien (behalve als ze goed kijken, mijn kinderen lijken heus wel op elkaar), en het was de verantwoordelijkheid van de gestresste snackbarhouder dat wij ons aan die regels hielden. Hetgeen wij uiteraard deden.

De meeste van mijn kinderen mag ik dus gewoon zien, zoals voorheen ook nu. Des te absurder komt mij voor dat ik mijn andere kind nog steeds op afstand moet houden. Vanaf deze week is daar wel wat verandering in gekomen, en dat is toch ook iets om blij mee te zijn. Er wordt een hoge mate van zelfbeheersing gevraagd, want we moeten wel op 1,5 meter afstand van elkaar blijven. MAAR we mogen samen een wandeling maken! En ook al is dat nog lang niet de hele of halve dag die we anders zouden hebben, en mogen we niet bij elkaar in de auto zitten en moeten we daar in de buurt ons ommetje maken, het is een stapje vooruit.

Om te voorkomen dat we onbedoeld toch de regel overtreden, neem ik een bezemsteel van anderhalve meter mee. Als reminder. En we bedenken een equivalent voor een knuffel.

 Los hiervan mail ik ook de organisatie. Ik wil hen laten weten dat ik me weliswaar buig onder hun regels, maar ook wat ik van die regels vind. Als klap op de vuurpijl heb ik ook contact met een andere hulpverlener binnen diezelfde organisatie, die het helemaal met mij eens is...
Toch is het belangrijk om de verantwoordelijkheid te laten waar die ligt, en dat is in dit geval bij degenen die deze regel hebben bedacht. Ik kijk wel uit om daar ongehoorzaam aan te worden.

En zo zorgt ook zo'n vervelende maatregel voor persoonlijke groei. Voor het durven toelaten van emoties, óók bij mijn kind, die immers belast is met dezelfde onbewuste destructieve patronen en nog aan het begin staat van zijn eigen persoonlijke ontwikkeling. En voor het durven aankaarten van mijn wens tot versoepeling...

Uithuisplaatsing - wat ik eerder had willen weten

 Als je kinderen uit huis worden geplaatst, is dat uiteraard hartverscheurend. Ik geloof echt dat alle betrokken professionals zich bewust zijn van de emoties die hiermee gepaard gaan bij ouders en kinderen. Wat ik óók denk te hebben ervaren, is dat hulpverleners soms dermate 'geprofessionaliseerd' zijn, dat ze wat raakvlakken missen met de belevingswereld van de gezinnen waar ze zo hun best voor doen. Daardoor komt sommige informatie anders over dan wellicht bedoeld.

Mijn eigen ervaring hiermee is dat ik een totaal verkeerde verwachting blijk te hebben gehad over de termijnen. Ik denk dat dit niet zo raar is, die verkeerde verwachting. Als de rechter een uithuisplaatsing uitspreekt van een half jaar, ook naar de kinderen toe, dan lijkt het mij heel logisch dat bij iedereen de hoop leeft dat er na een half jaar een oplossing is. Maar na dat halve jaar waren we eigenlijk nog geen steek opgeschoten, en dat kwam naar mijn beleving grotendeels doordat ik nog steeds geen eigen woning had. Dat werd mij ook gezegd, ook als ik vroeg wat ik kon doen: zorg jij nou maar voor een eigen woning.

Toen ik eindelijk de woning had, leefde ik dus in de verwachting dat de kinderen bij mij konden wonen. Dat bleek helemaal niet zo te zijn. Pas als je een eigen woning hebt, wordt er bij een uithuisplaatsing gekeken naar de mogelijkheid om kinderen terug te plaatsen, zo blijkt. En wat ik héél graag van tevoren had willen weten, is op welke manier er dan wordt onderzocht of je kunt zorgen voor een stabiele situatie. Dat je dan op een wachtlijst komt, en dat het lang kan duren voordat je aan de beurt bent.

De laatste dagen worstel ik hier ontzettend mee. Want, hoe groot ook mijn vertrouwen is op God, dat Hij de touwtjes in handen heeft, en dat alles, ook deze slopende tijd, een plek heeft in Zijn plan, ik ben ook gewoon een moeder voor wie het allemaal wel héél lang duurt.

Ik sprak hierover met een van de begeleiders van de woonplek van een van mijn kinderen. Zij suggereerde dat voogden een beetje uit het oog verliezen dat ouders niet op de hoogte zijn van 'hoe het gaat'. Dat ze zaken als bekend veronderstellen. En dat dit o.a. kan zorgen voor miscommunicatie.

Nou denk ik niet dat veel voogden en andere hulpverleners dit blog lezen, maar ik denk dat dit iets is wat op ontzettend veel terreinen een rol speelt: communiceren vanuit je eigen belevingswereld, en denken dat de ander het zo opvat als je het bedoelt.

Laat dat nou een les zijn die ik zelf ook ter harte kan nemen!

Bij de ander komen

 Het wordt me steeds duidelijker hoe mooi het leven kan zijn als je in staat bent om bij de ander te komen. Onder andere een film heeft me hiertoe gebracht, de film heet What dreams may come, met Robin Williams. 

De film gaat over het hiernamaals en bevat een aantal interessante gedachten over het hoe en waarom van het hiernamaals op zich. Mocht je een beetje op mij lijken, vind je het vast leuk om de film te bekijken. Het thema waar ik nu over schrijf, loopt als een belangrijke verhaallijn door de film heen. De hoofdpersoon Chris, overlijdt en komt in de hemel terecht. Zijn vrouw Annie blijft ontroostbaar achter. Hij wil haar troosten, maar zij voelt hem niet. Zij wil zo graag herenigd worden met Chris dat zij zelfmoord pleegt. Maar wat zij niet wist, is dat mensen die zelfmoord plegen in een ander deel van de hemel komen, een deel zonder kleur en zonder geluk. Chris, die dit van een van zijn gidsen hoort, besluit om zijn vrouw te gaan zoeken. Hij vindt haar, maar zij herkent hem helemaal niet. Hij wil haar overhalen om met hem mee te gaan naar zijn kant van de hemel, waar het wonderbaarlijk mooi is, maar ze ziet geen enkele reden om dat te doen met iemand die voor haar een vreemdeling is. Hij wil haar overtuigen door te vertellen over hun gezamenlijke leven, maar het komt niet aan. Uiteindelijk weet hij nog maar één manier om haar zijn liefde te betuigen, en dat is bij haar te blijven, in de grauwte van haar omgeving. En dat blijkt er nou net voor te zorgen dat zij hem wél herkent, en dat ze toch samen in het hemelse paradijs kunnen wonen.

Ik herken dit thema als iets waar ik nog veel uit kan halen voor mezelf. Dat er een manier is om anderen - mijn kinderen vooral - te helpen om uit destructieve patronen te komen, maar niet op de manier die voor de hand ligt: "jij doet iets niet goed en ik wil je helpen om het wel goed te doen - jij moet veranderen - als je verandert word je gelukkig" etcetera etcetera. Dit thema, van complete acceptatie en bij de ander komen, komt ook naar voren in het boek Son-Rise dat ik aan het lezen ben, en waarin de ouders van het autistische jongetje Raun zijn wereld gaan verkennen omdat het kennelijk niet mogelijk was dat Raun hún wereld betrad. En hoe tegenstrijdig het ook klinkt, ook hier zorgde juist deze volkomen acceptatie ervoor dat Raun zich wél ging ontwikkelen.

Ongelooflijk he! En zo ontzettend mooi. 

Gelijk hebben en de waarheid

 Een familie die half uit elkaar ligt. Een van de broers heeft zoveel pijnlijke herinneringen aan het verleden dat hij heeft besloten niet naar een familiereünie te gaan. Hij meldt zich keurig af.

Een van de zussen vindt dat de broer het aan hen verplicht is om wel te komen. Zij zoekt hem op en probeert hem over te halen om zijn mening te herzien, maar tevergeefs.

Iets wat ik heel moeilijk heb gevonden om te leren, maar waar ik nu rotsvast van overtuigd ben, is dat mensen hun eigen waarheid hebben, én dat dit helemaal oké is. De broer in de situatie hierboven heeft "gelijk" dat hij luistert naar zijn behoefte van dat moment. En de zus heeft ook "gelijk" dat hij bij hen hoort en zich welkom en zelfs geliefd zou kunnen voelen. Wat je echter niet kunt doen, is je eigen gedachten, meningen en conclusies over de ander heen plakken. Want de ander heeft bijvoorbeeld een totaal andere beleving van dingen die er gebeurd zijn.

Een groot deel van mijn leven heb ik het erg belangrijk gevonden om gelijk te hebben. Om mijn waarheid te bezien als de waarheid. Dat niet erg bijdroeg aan onderlinge verbinding, nam ik voor lief, zo belangrijk vond ik mijn waarheid.

Ik herinner me goed mijn worsteling om te accepteren dat de ander evenveel recht heeft op zijn waarheid als ik op de mijne. En om los te laten dat er zoiets bestaat als "de absolute waarheid". Ik denk dat dit te maken heeft met mijn bewustwording van het leven in het algemeen. Dat het begon te dagen dat ik het niet altijd 100% eens hoefde te zijn met anderen, ook niet als het mijn levenspartner was, met wie ik samen kinderen grootbracht. Dat ik mag zoeken naar mijn eigen waarheid, en daar zeker over mag zijn, en dat ik tegelijkertijd mag accepteren dat de ander een andere waarheid heeft. (Herken je hierin de principes van de geweldloze communicatie?). Dat ik me niet verplicht hoef te voelen om iets te doen wat iemand anders graag wil (denk ook aan de familiereünie hierboven), maar dat ik ook die ander niet hoef op te leggen om te doen wat ik graag wil.

In mijn omgang met de kinderen heeft dit inzicht mij in toenemende mate geholpen. Eigenlijk is het zo simpel. Het is helemaal niet zo dat bij ruzies één van de twee gelijk heeft. Ze hebben allebei gelijk!

Hierbij heb ik het trouwens uiteraard niet over waarde-oordelen. Met waarde-oordelen heb je gewoon nóóit gelijk. Of altijd, het is maar hoe je het uitlegt.

Hopelijk heb ik een beetje duidelijk kunnen maken wat ik bedoel!

Wasgoed

 Met al die jongens wordt er nog wel eens wat kleding doorgeschoven naar de volgende, en ik houd niet helemaal bij wie op het moment de rechtmatige eigenaar is van elk kledingstuk. Dan zijn de kinderen dankbare vraagbaken, want die registreren beter wie ze hebben gezien in die trui of dat T-shirt. Vandaag vroeg ik Casper of een bepaalde trui van hem was of van Friso. Zegt hij: "Weet ik veel, Friso draagt hem altijd".

Jezelf verdedigen

 Een van de beste eye-openers die ik kreeg van degene die bij ons MDFT-therapie zou doen, was vastgelegd op een A4-tje dat hij bij een van de gesprekken op tafel legde. Het waren regels voor communicatie die worden ingezet bij vechtscheidingen. Helaas heb ik van dat A4-tje maar één ding onthouden, en dat is dat het woord verdedigen stond in het rijtje van dingen die je NIET moet doen.

Dat was wel heel raar om te horen. Als iemand je van de gekste dingen beschuldigt, dan is het een heel natuurlijke en logische reactie om jezelf te gaan verdedigen. En het is een raar idee dat je daarmee eigenlijk alleen maar meer bijdraagt aan het verbale geweld.

Toch is deze les wel geland gelukkig. Hoe het werkt, waarom het net zo min helpt om te verdedigen als aan te vallen, is wellicht het makkelijkst te zien bij ruzies van anderen. Of als je het heel simpel voorstelt: je houdt het welles-nietes-spelletje in stand. Je komt allebei alleen maar vaster te zitten in je eigen mening.

In de tijd van die gesprekken had ik nog geen idee hoe het dan wel moest. Het beste wat ik toen wist, was om mijn mond gewoon te houden, en niet meer te luisteren. Dat vond ik al heel knap van mezelf, maar het bracht natuurlijk niet de oplossing.

Eigenlijk toch gek, dat je zo compleet anders tegen dingen aan kunt gaan kijken, zoals in dit geval het oprecht verdedigen van jezelf.

Over droog vasten

 Zo lang ik mijzelf ken, ben ik geïnteresseerd geweest in gezondheid. Dat heb ik niet van een vreemde, mijn moeder en mijn oma konden er ook wat van. Grappig genoeg heb ik niet één op één hun denkwijzen overgenomen, maar heb ik mijn eigen weg gezocht.

Ik ben ervan overtuigd dat er meerdere wegen zijn die naar echte gezondheid leiden. Meerdere snelwegen ook. Een van die snelwegen is vasten, maar binnen vasten zijn er nog weer talloze varianten die meer lijken op binnenweggetjes of zelfs zandpaden. Volg je één van die routes, dan kom je wel dichter bij je doel, al is het in een verschillend tempo.

In mijn zoektocht heb ik verschillende wegen bewandeld. Een aardige was het watervasten. Er is redelijk wat literatuur te vinden over de voordelen van watervasten (er zijn boeken die verslag doen van wonderbaarlijke genezingen van bijv. de ziekte van Crohn). Jaren geleden heb ik mij daarom laten verleiden om een waterkuur te doen, waarbij ik naar ik meen 12 dagen lang niets anders dronk dan water of kruidenthee. Dat is me niet erg goed bevallen, ik werd er super slap van, en traag in mijn reacties. Daarna heb ik ook erg veel moeite gehad om de stoelgang weer op gang te helpen. Erg veel moeite, ik zal jullie de details hiervan besparen.

Gelukkig kwam ik op een gegeven moment ook het fenomeen droog vasten tegen. Een dokter uit Rusland (Filonov) heeft hierover een dik boek geschreven in het Russisch, dat ik met behulp van Google Translate naar gebrekkig Engels heb vertaald, zodat ik de essentie toch nog redelijk heb begrepen. Over droog vasten is in de westerse wereld heel erg weinig bekend, en dat vind ik jammer, want het is vele malen krachtiger dan watervasten. De reden hiervan leg ik hieronder uit:

We weten allemaal dat ons lichaam water nodig heeft. De meeste mensen denken dat je daarom geen dag zonder water kan. Misschien vergeten deze mensen dat je eigen lichaam voor een groot deel uit water bestaat. Je hébt dus al water. Wat gebeurt er nu als je stopt met eten én drinken? Je lichaam gaat op zoek naar water, en omdat je zo'n ongelooflijk mooi wonderlijk geschapen wezen bent, en je lichaam dus allesbehalve dom is, gaat het allereerst de cellen opzoeken die het graag kwijt wil: de zieke cellen en de overtollige vetcellen. Cellen in een beginstadium van kanker bijvoorbeeld, waarvan je zelf nog geen idéé hebt dat ze er zijn, laat staan dat je weet waar, en die wellicht nog jaren zich verborgen zouden kunnen houden, worden allereerst afgebroken als er behoefte is aan het water dat deze cellen bevatten. Mooi he!

Behalve dat ik gelezen heb over allerlei genezingen in de droog-vast-kliniek van dokter Filonov in Siberië, en her en der over internet verspreide persoonlijke ervaringen met droog vasten, heb ik een aantal jaar geleden mijn eigen ervaringen met droog vasten opgedaan:

• na drie keer 24 uur vasten had ik geen hooikoortsmedicijnen meer nodig 
• ik was van mijn terugkerende blaasontstekingen af
• een ontsteking in mijn kaak is verdwenen door 48 uur droog te vasten
• mijn grijze haren vielen uit (echt waar! die-hard droog-vasters zien er ook uit als jonge goden/godinnen)
• ik werd helderder in mijn hoofd (vasten helpt tegen zgn. 'brain fog', en ik ben er vrijwel zeker van dat het vasten mij een flinke zet gegeven heeft in mijn persoonlijke ontwikkeling naar een gezond denkend mens)

Je zou denken dat droog vasten een vast onderdeel van mijn leven is gebleven, maar dat is totaal niet waar. Het is ongelooflijk saai om een hele dag, of langer, niets te eten of te drinken, of je nu in een gezin bent of alleen. Je kunt flink chagrijnig worden. Bovendien is er een gerede kans dat je hoofdpijn krijgt door ontwenning van bijvoorbeeld suiker of koffie. Korte-termijn geluk in de vorm van iets mogen eten of drinken blijkt toch ook erg verleidelijk te zijn...

Toch voelde ik de drang om het weer op te pakken, nu de zomer in aantocht is en de hooikoorts toch weer komt opzetten. Daar kan ik me goed ziek van voelen, en medicijnen hebben mij altijd maar half geholpen. Met de twee pubers die ik dit weekend in huis had, heb ik besproken dat ik 36 uur wilde vasten, en zij zeiden dat ze daar geen problemen mee hadden, ook niet na de waarschuwing dat ik misschien kortaf zou worden. 

Deze 36 uur zijn inmiddels voorbij, zonder noemenswaardige problemen, ook zonder chagrijn. Eén van de jongens heeft een voortreffelijke maaltijd bereid voor hemzelf en zijn broer, en ik heb een flinke stap gezet op mijn eigen snelweg naar gezondheid. 

Nu is 36 uur bij droog vasten niet erg lang te noemen, al klinkt het voor de meesten onoverkomelijk. Ik zal het daarom waarschijnlijk nog een paar keer moeten herhalen voordat ik van mijn niesbuien af ben, of ik kies voor een langere vastenperiode. Mijn eigen record ligt op 100 uur, en ik heb daar uitsluitend goede herinneringen aan.

Toch gek dat het zo lastig is om dit te herhalen....