Zaterdagen

 Zo lang ik me kan herinneren, zijn de zaterdagen een beetje chaotisch. 's Morgens vroeg zijn er de kranten, en daarna probeer ik meestal zo snel mogelijk weg te komen om boodschappen te doen, zodat het nog lekker rustig is in de winkel, en we ook nog een redelijk lange dag hebben om van alles te kunnen doen. Wat meestal enorm tegenvalt, omdat er ook nog kinderen thuis zijn die van alles willen... Als ik dan met een auto vol boodschappen thuiskom, lopen er meestal nog een paar in hun pyjama, wil ik graag snel koffie, moeten de boodschappen uit de auto en in de kasten, wil Max daar heel graag bij helpen maar dat is niet handig, maar willen de groten niet helpen en dat is ook niet handig, worden een paar jongens aangespoord om zich aan te gaan kleden, wordt er ook nog iemand aangespoord om eens op te staan, staat iemand anders met een heel verhaal te wachten dat verteld moet worden, en ligt er een enorme bende speelgoed in de kamer omdat te weinig is aangeleerd dat speelgoed ook weer moet worden opgeruimd na gebruik, en alles voor het grijpen ligt. Omdat de zaterdag meestal de enige dag in de week is dat we overdag allemaal thuis zijn, proberen we ook een paar gezellige momenten in te bouwen. Bijvoorbeeld een bijzondere lunch, of iets lekkers bij de koffie, of allebei natuurlijk. We zitten dan niet aan de eettafel met de lunch, maar in de zithoek, en dat is altijd heel gezellig. En dan gaat het weer in vliegende vaart verder. Er moet er één slapen, een ander wil ergens spelen, Marco gaat naar de bouwmarkt voor het een en ander en enige structuur is ver te zoeken. Ach, zo gaat het nou eenmaal bij ons en het heeft zijn charmes... Waarschijnlijk zijn de dagen dat we niets te doen hebben en dat we iets leuks kunnen ondernemen nog ver bij het heden vandaan. Maar ik vraag me soms wel af of het bij andere gezinnen ook zo gaat ...

Druk bezig

 Langzaam maar zeker worden er onderdelen van de verbouwing afgerond. Vandaag is de schoorsteenpijp geplaatst - waarbij we af en toe luid boegeroep door de open haard mochten horen - ik verheug me al op de keren dat we tijd gaan maken om gezellig bij de open haard te zitten! De keet is nu ook eindelijk weer uit de tuin weggehaald, en morgen komen de timmermannen dan officieel voor het laatst. Betekent niet dat het dan klaar is, want er is ook nog werk voor de schilder en de installateurs, maar er zit gelukkig wel vooruitgang in.

Vandaag was ook de eerste schooldag van de lagere school weer, en dat zet het huishouden gelijk weer op een ander spoor. Ook wel weer fijn. Een van de dingen die ook vandaag op orde gebracht zijn, is het zakgeld. In een schrift wordt bijgehouden wanneer de lagere-schoolkinderen zakgeld hebben gekregen, en de laatste keer was alweer 10 weken geleden, dus dat tikte wel lekker aan. Elke keer dat dit gebeurt, neem ik me voor om weer elke zaterdag trouw de spaarpotten bij te vullen, maar dan kom ik er toch weer achter dat er alweer heel wat zaterdagen tussen zitten... Nou ja, in elk geval zijn we vanmiddag met drie jongens met geld, een jongetje zonder geld en een meisje met ook geld naar het dorp gereden, waar de jongens alledrie een pakketje hebben gekocht waarin een soort zachte steen zit, waaruit ze een dinosaurusskelet konden bikken. Erg leuk, bij thuiskomst vroeg niemand om de computer, maar gingen ze lekker aan het werk, en waren ze alle drie heel trots op het resultaat. Ook de troep die al dat gebik losmaakte, is weer netjes door hen opgeruimd. Het meisje heeft trouwens ook inkopen gedaan voor een lieve tante van haar (mijn zus) die ze morgen gaat bezoeken.

Poffert

Als kind kreeg ik wel eens poffert. Die werd in de wonderpan gebakken, want mijn ouders hadden destijds geen oven. Ik heb daar zulke heerlijke herinneringen aan, aan die poffert! Het werd ook wel broeder genoemd, geen idee waarom. We aten het zo heet mogelijk, en dan met smeltende boter erop...

Ik heb geen wonderpan, al bestaan ze nog wel, maar in de Telegraaf vond ik dit recept. Gewoon in de oven gebakken, wel zo makkelijk. 

1 pak (500 g) zelfrijzend bakmeel

500 ml melk

1 zakje rozijnen (of naar smaak)

beetje kaneel

Alles door elkaar, in een beboterde springvorm van 24 cm doorsnee, in de oven op 200 graden tot hij gaar is, dat was in ons geval 40 minuten. Zo heet mogelijk opeten met boter (margarine). Echt een zondagse lunch!

Met vier kinderen op stap

Sommige mensen hebben vier kinderen, en vinden dat veel. Vanmiddag reed ik met de oudste vier (dus een van 16, een van 14, een van 12 en een van 9 jaar) naar de stad om voor hun nieuwe kamer vloeren uit te zoeken. Dat is weer eens heel wat anders dan een kleintje in het stoeltje, een ander kleintje op een stoelverhoger en een kwebbel daartussenin. We hadden het er even over hoe het zou zijn geweest als we na Hidde geen kinderen meer gekregen zouden hebben. Echt gek om over na te denken... Gelukkig slaagden we al bij de eerste de beste winkel voor een groot gedeelte. Verrassend genoeg kozen twee jongens voor vinyl op de vloer. Voor de rest is laminaat uitgezocht. Voor onze eigen slaapkamer en de babykamer heb ik ook alvast laminaat besteld, en dat maakt samen zes vloeren. Tel daarbij op de rollen behang die liggen te wachten voor Antons kamer, de muurverf voor de kamers van Bram en Bente, en de schroten die langzaam maar zeker de wanden van Hiddes kamer bedekken, en dan begrijpt hopelijk iedereen dat er de komende tijd ook dagen zullen zijn waarop er geen nieuw blogje verschijnt... 

Trap en voorpret

Vanmorgen vroeg kwam onverwachts de trap al! Ontzettend fijn, dan hoeft niemand meer met die enge ladder naar de tweede verdieping. Gelukkig paste hij - het was nogal een toer geweest om alles van tevoren goed in te meten, want niet alle muren lopen recht in ons huis...

De voorpret van het inrichten is ook begonnen. Vanavond ben ik met Hidde naar Rotterdam gereden om een partij grenen schroten te halen voor zijn kamer. Ze zijn Russisch, dat klinkt extra chic... Lang leve Marktplaats! Ook op Marktplaats heb ik alvast een ridderkamer gereserveerd voor de kamer van Friso en Ben. Ik had een kast ontworpen: aan weerszijden van een lage speelgoedkast een hoge kasteeltoren, met een schild erop. We zouden de twee torens alleen wel zelf moeten maken, want nergens vond ik (basis)kasten van de gewenste maat - en daar stonden ze kant en klaar als ridderkamer op Marktplaats! Daarvoor rijden we binnenkort graag heen en weer naar Middelburg!

 Als het zulk warm weer is, heb je 's avonds meestal niet zoveel zin in gewoon warm eten, en zeker niet elke dag. En misschien ook niet om lang in de hete keuken te staan, terwijl je ook lekker buiten zou kunnen zitten. Van de week heb ik al eens buiten gekookt: de grillplaat naar buiten (voor karbonaadjes), alle spullen voor sla in een groot krat ook naar buiten, en partjes aardappel met wat olie en kruiden in de keuken in de oven (45 minuten op 200 graden en ze zijn heerlijk gebakken; 1 x omscheppen), en we hadden het echte vakantiegevoel. En dat terwijl de vakantie nog een week op zich laat wachten...

Vandaag heb ik deze maaltijdsalade gemaakt. Altijd handig; overdag even een keer aardappels koken. Als je tijd hebt - buiten - een keertje komkommers in blokjes snijden, selleriesalade erdoor en blokjes ham. Binnen even op smaak maken, evt. wat slasaus er nog bij (of zure room), en met het deksel (Tupperware) in de koelkast. We doen er dan nog van die kant-en-klaar gehaktballen bij; die hoeven alleen maar even in de magnetron, maar dat is voor de feestelijkheid; het kan ook heel goed zonder.

Zelf ben ik dol op maaltijdsalades, maar dat geldt helaas niet voor alle junioren. Een beetje afwisselen dan maar!

Met z'n vijven in een kooitje

 Een van de lastigste dingen tijdens de verbouwing is: hoe krijgen we vijf jongens die bij elkaar op één kamer slapen, zover dat ze echt gaan slapen? Jongens die vol levenslust zitten, grote plannen hebben voor hun boomhut, of in het algemeen van alles aan elkaar willen vertellen, bij tijd en wijle elkaar behoorlijk dwars kunnen zitten, en af en toe uitproberen hoe het is om met z'n tweeën in één bed te slapen. Dan komen ze soms ook nog op het idee om te ruilen, want op zo'n onderbed is het wel heel erg leuk als daar gordijntjes (fleece-dekens) voor gehangen worden, maar zo'n bovenbed heeft ook wel weer wat. Overdag moe, gauw huilen, en 's avonds klaarwakker. Nu is het half tien en er slaapt nog niemand daar. Soms verzinnen we iets leuks: als jullie lief gaan slapen, gaan we morgen ...... Soms helpt dat, soms niet. Ach, deze tijd gaat ook weer voorbij, en het is toch ook bijzonder dat je zoiets mag meemaken?